Even – of bijna – had Claudia de Breij in januari 2017 de toverspreuk van de polarisatie verbroken en werden we weer één als land. Ze zei bij dat ene programma van de VARA dat ze ‘best begrip’ had voor het door de Telegraaf gebezigde woord ‘asielplaag’ (op de voorpagina, voluit: ‘kansloze asielplaag ongehinderd verder‘), waarover toen iedereen een week in de gordijnen hing. Ze ging niet blind mee in de veroordelende retoriek van deugend Nederland.

Afgelopen weekeind zijn in de binnenstad van Berlijn vier mensen, waaronder een kind van drie jaar, aangereden door een SUV (een Porsche Macan) en als gevolg daarvan overleden. Nu roepen lokale politici en activisten in de media op tot een landelijk SUV-verbod. Het noodlottige ongeval (de bestuurder bleek geen terrorist en ook niet ‘in de war’) werd onmiddellijk aangegrepen door klimaatdominees uit linkse hoek om hun anti-kapitalistische, anti-“egoïstische” agenda door te drukken. “Deze klimaatmoordenaars, deze pantserachtige auto’s horen niet in de stad!” De massapsychose neemt bizarre vormen aan.

Het is de hoogste tijd dat we ons realiseren dat de linkse tijdgeest op zoek is naar een vlam in de pan. Als ik uitga van de situatie in Duitsland is links (openlijk gesteund door Merkel) zich aan het opmaken voor een fysieke confrontatie, zó ontzettend verwerpelijk, stom en unfassbar vinden ze het dat in Oost-Duitsland mensen niet stemmen zoals zij. Ik geloof inmiddels dat ze hopen dat de ‘nazi’s’ daar (waar ze door geobsedeerd zijn) zullen beginnen met knokken zodat ze zich (eindelijk!) kunnen uitleven op die vijand die buiten ‘het Goede’ staat, buiten het politiek correcte ideaal dat links zich steeds fermer tegen de borst drukt uit een totaal onvermogen naar zichzelf te kunnen kijken. Of anderen for that matter.

Naarmate de herverkiezing van de Amerikaanse president Donald Trump in 2020 nadert zijn er eigenlijk nog maar twee verschillende versies van de werkelijkheid ‘in tact’ – zou je kunnen zeggen. Vergelijkbaar met wat er in 2016 is gebeurd, is er wederom sprake van een ‘twee films op één scherm’ situatie (naar het blog-artikel van Trump-kenner Scott Adams, hier te lezen).

Door Marijn Poels

Mijn aangeboren temperament komt het dichts in de buurt van wat je politiek gezien ‘links liberaal’ zou noemen. Ik ben creatief, open en breng mijn tijd graag door in chaos. Zo was ik een aantal jaar geleden voor een film in Congo tussen de muggen en rebellen op zoek naar een Rwandese missionaris die vrouwen naailessen gaf. Ik kookte ’s avonds een schildpad die maar niet gaar wilde worden en dacht: wat doe ik hier?! Maar in structuur kun je geen structuur ontdekken, en op slippers kun je best een berg beklimmen ontdekte ik. 

Op de dag dat alle ogen gericht zouden moeten zijn op de zojuist ‘verkozen’ EU-voorzitter Ursula von der Leyen, die het zelfbeschikkingsrecht van natie-staten zegt verder te willen inperken, wordt er in de media alweer de zoveelste zinloze meltdown en onzin verkondigd over de “racistische tweets” van Trump. Ik vraag  me inmiddels serieus af of we het nog wel over dezelfde persoon hebben. 

Toespraak op 8 juni 2019 tijdens het JFVD-congres

De Duitse filosoof Friedrich Nietzsche zei eind negentiende eeuw: ‘Als je lang in een afgrond kijkt, kijkt de afgrond ook bij jou naar binnen.’ Wat bedoelde hij daarmee? Hij bedoelde dat de mens die gedreven is door ressentiment over zichzelf (in plaats van honger naar de waarheid) op zoek gaat naar de oorzaken voor zijn ellende buiten zichzelf. En in wat een gevecht met monsters wordt, wordt hij zelf ook een monster.