De vijftienjarige Sem zit in een tv-programma met zijn moeder Larissa en vertelt over zijn mishandeling door een groep allochtone jongeren in Gorinchem. Sem is een doodgewone Nederlandse jongen, geboren in 2004 toen jongens allemaal ‘Sem’ werden genoemd – voordat zijn populaire naam van de eerste plaats werd verstoten door ‘Mohammed’. Iedereen heeft of kent wel een Sem. Ook ik heb twee zonen met één lettergreep-namen, een stuk jonger nog, maar ook die zijn vijftien als ik twee keer met mijn ogen knipper. En dan? Vanmiddag breng ik ze weer naar Taekwondo training. (Is dat ook racistisch?)

‘Genade!’ Veel meer kon ik niet uitbrengen na twee dagen lezen in het afgelopen week verschenen en nu al bejubelde boek van de Britse journalist en schrijver Douglas Murray: The Madness of Crowds: Gender, Race and Identity. In zijn show, don’t tell uiteenzetting van het mainstream geworden Social Justice activisme, waarin de alomvattende ‘matrix van onderdrukking’ velen in een staat van gekte, opwinding en wanhoop hebben gebracht wordt nergens de ‘madness’ als zodanig beschreven.

In Den Haag wapperen vandaag twaalf Pride vlaggen, of moet ik zeggen LGBTQ vlaggen? Zolang jullie maar weten wat ik bedoel vind ik het goed.

De emancipatie van homo’s is met al dit vertoon allang niet meer de kerntaak die de overheid op zich heeft genomen. De vlag symboliseert inmiddels een bredere beweging waarbij gelijkheid in optima forma bereikt moet worden. Niets is daarbij heilig (huwelijk, gezin, monogamie, etc.) – alles is een kwestie geworden van ons losmaken omdat ‘anderen anders zijn.’ Hoe deze emancipatie niet zou kunnen slagen binnen een kader van normatieve beginselen, is geen vraag binnen de LGBTQ-beweging. De buitenwereld moet veranderen, dat staat voorop. 

Kijken naar klimaatmeisje Greta Thunberg bij de Verenigde Naties was niet alleen voor mij een akelige, verontrustende ervaring. En niet vanwege de inhoud van haar boodschap. Wat er verontrustend aan was, was dat haar angst en woede zich rechtstreeks richtte op het falen van de leiders van de wereld (behalve grootvervuiler China) om de moderniteit in zijn achteruit te zetten en daarmee de op handen zijnde apocalyps te stoppen.

Even – of bijna – had Claudia de Breij in januari 2017 de toverspreuk van de polarisatie verbroken en werden we weer één als land. Ze zei bij dat ene programma van de VARA dat ze ‘best begrip’ had voor het door de Telegraaf gebezigde woord ‘asielplaag’ (op de voorpagina, voluit: ‘kansloze asielplaag ongehinderd verder‘), waarover toen iedereen een week in de gordijnen hing. Ze ging niet blind mee in de veroordelende retoriek van deugend Nederland.

Afgelopen weekeind zijn in de binnenstad van Berlijn vier mensen, waaronder een kind van drie jaar, aangereden door een SUV (een Porsche Macan) en als gevolg daarvan overleden. Nu roepen lokale politici en activisten in de media op tot een landelijk SUV-verbod. Het noodlottige ongeval (de bestuurder bleek geen terrorist en ook niet ‘in de war’) werd onmiddellijk aangegrepen door klimaatdominees uit linkse hoek om hun anti-kapitalistische, anti-“egoïstische” agenda door te drukken. “Deze klimaatmoordenaars, deze pantserachtige auto’s horen niet in de stad!” De massapsychose neemt bizarre vormen aan.

Het is de hoogste tijd dat we ons realiseren dat de linkse tijdgeest op zoek is naar een vlam in de pan. Als ik uitga van de situatie in Duitsland is links (openlijk gesteund door Merkel) zich aan het opmaken voor een fysieke confrontatie, zó ontzettend verwerpelijk, stom en unfassbar vinden ze het dat in Oost-Duitsland mensen niet stemmen zoals zij. Ik geloof inmiddels dat ze hopen dat de ‘nazi’s’ daar (waar ze door geobsedeerd zijn) zullen beginnen met knokken zodat ze zich (eindelijk!) kunnen uitleven op die vijand die buiten ‘het Goede’ staat, buiten het politiek correcte ideaal dat links zich steeds fermer tegen de borst drukt uit een totaal onvermogen naar zichzelf te kunnen kijken. Of anderen for that matter.

Naarmate de herverkiezing van de Amerikaanse president Donald Trump in 2020 nadert zijn er eigenlijk nog maar twee verschillende versies van de werkelijkheid ‘in tact’ – zou je kunnen zeggen. Vergelijkbaar met wat er in 2016 is gebeurd, is er wederom sprake van een ‘twee films op één scherm’ situatie (naar het blog-artikel van Trump-kenner Scott Adams, hier te lezen).