Naarmate de herverkiezing van de Amerikaanse president Donald Trump in 2020 nadert zijn er eigenlijk nog maar twee verschillende versies van de werkelijkheid ‘in tact’ – zou je kunnen zeggen. Vergelijkbaar met wat er in 2016 is gebeurd, is er wederom sprake van een ‘twee films op één scherm’ situatie (naar het blog-artikel van Trump-kenner Scott Adams, hier te lezen).

Door Marijn Poels

Mijn aangeboren temperament komt het dichts in de buurt van wat je politiek gezien ‘links liberaal’ zou noemen. Ik ben creatief, open en breng mijn tijd graag door in chaos. Zo was ik een aantal jaar geleden voor een film in Congo tussen de muggen en rebellen op zoek naar een Rwandese missionaris die vrouwen naailessen gaf. Ik kookte ’s avonds een schildpad die maar niet gaar wilde worden en dacht: wat doe ik hier?! Maar in structuur kun je geen structuur ontdekken, en op slippers kun je best een berg beklimmen ontdekte ik. 

Je kunt alleen zelf achterhalen wat waar is en wat niet en je moet in ieder geval niet vertrouwen op de media om dat onderscheid voor je te maken. Dat is de boodschap van de mooi gemaakte, twee uur durende film Hoaxed van auteur, filmmaker en ‘journalist-als-hij-zin-heeft’ Mike Cernovich. Hij is de enfant terrible van Amerika’s alternatieve media, politiek kleurloos, zegt hij zelf, maar wel on a mission: hij wil door de ‘media simulatie’ heen breken. Want de media kapen ons brein.”Everything they told you is a lie

After eight years of travelling through conflict and poverty zones, Marijn Poels – a progressive Dutch filmmaker/journalist – decides to take some time off in the Austrian mountains. During this period he is confronted with the personal stories of small farmers, the roots of agriculture and its modern day perspective. Globalisation and climate politics mean farmers have to adjust to radical changes, many become energy suppliers.

Ergens vorig jaar schreef ik in een buiige column dat de (klein)kinderen van babyboomers (ik, onder andere) worden geacht mee te doen in andermans oude dag. Ik mijmerde over dat babyboomers (grofweg 1945-1968, maar jongelui hebben er vaak ook iets van) geen mensen meer aankunnen zoals ze zelf misschien ooit waren: ambitieus en tegendraads. Dat als je het al voorbij hun afkeuring redt er altijd nog zo’n onbestemde, wezelige gunfactor rondwaart, alsof zij de wereld bezitten – dat het aan hun is om die weg te geven.

Me: ‘What a time to be alive!’… ‘what a useless waste of time to fight these idiots’. Who doesn’t want a holiday from this bipolar circus that we call ‘modern democracy’? I guess not me. As a Dutch columnist living in Berlin, Germany, I amplify whatever feelings are crawling around from ‘our side’ about our current political climate: loathing and disappointment towards elitists politicians, mob ‘justice’ and intolerant, left wing ideologies (I just heard the highest court in Germany is now mostly ignoring the rule of law to favour minorities over the majority). Also the the frustration about one-sidedness and propaganda in de mainstream media and the lack of confidence things will change under this political roof any time soon.