Door Tom Zwitser

Mocht Eva Vlaardingerbroek een merk zijn geweest, dan had ze vandaag flink kunnen cashen. De Volkskrant zond haar huisrenegaat, Hassan Bahara, op haar af om een stuk te produceren met wederom louter rancuneus geklets, verdachtmakingen, losse associaties en dwarsverbanden die uitsluitend tussen Hassans linker en rechterhersenhelft plaatsvonden.

De vijftienjarige Sem zit in een tv-programma met zijn moeder Larissa en vertelt over zijn mishandeling door een groep allochtone jongeren in Gorinchem. Sem is een doodgewone Nederlandse jongen, geboren in 2004 toen jongens allemaal ‘Sem’ werden genoemd – voordat zijn populaire naam van de eerste plaats werd verstoten door ‘Mohammed’. Iedereen heeft of kent wel een Sem. Ook ik heb twee zonen met één lettergreep-namen, een stuk jonger nog, maar ook die zijn vijftien als ik twee keer met mijn ogen knipper. En dan? Vanmiddag breng ik ze weer naar Taekwondo training. (Is dat ook racistisch?)

‘Genade!’ Veel meer kon ik niet uitbrengen na twee dagen lezen in het afgelopen week verschenen en nu al bejubelde boek van de Britse journalist en schrijver Douglas Murray: The Madness of Crowds: Gender, Race and Identity. In zijn show, don’t tell uiteenzetting van het mainstream geworden Social Justice activisme, waarin de alomvattende ‘matrix van onderdrukking’ velen in een staat van gekte, opwinding en wanhoop hebben gebracht wordt nergens de ‘madness’ als zodanig beschreven.