Volgens haatheks Rosanne Hertzberger gaat ‘MeToo nog lang niet ver genoeg’. Maar wie daar vraagtekens bij zet is een ‘goedzakkige Nederlandse man’, die ‘nog nooit een bil hebben gegrepen’ (de clichés, de clichés). Nou deze ‘goedzakkige Nederlandse man’ weet wel zeker dat het een beetje is doorgeschoten.

Een midweekje ‘glamping’ in het Schwarzwald, in de buurt van de Zwitserse grens. Vanaf de heuvel met de tenten loopt een blond meisje van een jaar of veertien over het pad, ze is gekleed zoals ik dat ken van andere veertienjarigen: dunnetjes. Een legging, gympen, geen jas. 

Het is onmogelijk om niet over de hoorzitting van Brett Kavanaugh en Christine Blasey Ford te schrijven, over wat ik gisteren op mijn laptop in bed bekeek. Niets minder dan een climax in een wekenlange demonische dans van kwade krachten die zich in steeds gekkere gedaantes en met steeds minder scrupules – een weg naar het hart van de Amerikaanse politiek en rechtspraak (de Senaat, de Supreme Court) probeerden te boren en de alleenmacht te heroveren. Maar die krachten werden gestopt, voor even. De Kavanaugh-kakofonie in de media over ‘slachtoffers geloven’, de mening van ‘porn lawyers’, Trump en iedereen zijn moeder’ botste ineens op een muur en vanaf die muur werd zowaar teruggeschoten, met geluiden uit de verte, komend vanachter politieke poses en formaliteiten en trucjes en spelletjes en rollen. De verklaring van Kavanaugh en zij die hem steunen waren niets minder dan levenskrachten, meer dan een ’emotionele’ verklaring van één man. Het was een strijd tegen onrecht zelf, tegen willekeur en desintegratie van een rechtssysteem, dat een eerlijk proces zou moeten waarborgen en mensen niet overlevert aan de waan van de dag. Gisteren bulderde het: “Boy, jullie (de Democraten, red.) willen de macht. God ik hoop dat jullie het nooit krijgen. Ik hoop dat het Amerikaanse volk jullie bedrog doorziet.”

Het is weer zover: “Optimisten wijzen op de goede economische situatie, terwijl pessimisten juist wijzen op de verharding van de samenleving en keuzes rond de vluchtelingenproblematiek.” Het Sociaal Cultureel Planbureau weet er deze week weer een mooie draai aan te geven. Het was weer een feest van herkenning: pessimisme is irrationeel, optimisme gebaseerd op wat wérkelijk goed gaat. ‘U bent gek.’

Ik maak me er ook schuldig aan: een realiteit scheppen met woorden. Dat gebeurt in de regel op een goedaardige manier. Ik sta op en praat mezelf wat moed in als de rode cape in de was zit, of doe eerst een uurtje alsof ik het leuk vind om de wereld aan te treffen in nieuwsberichten en opinies. 

Het Europees Parlement. Van buiten letterlijk de toren van Babel, van binnen net een koelbox – witte wanden, ijzig licht, het aantal sterren op de blauwe vlag geeft aan dat het er flink veel kouder dan -18 graden is. Om warm te blijven moet er dus flink geapplaudisseerd worden. Zoals gisteren, toen de vertegenwoordigers met 448 tegen 197 stemmen besliste om Hongarije te straffen voor, kortgezegd, ‘het breken van de EU-regels’. Hongarije kan daarmee het stemrecht in de Raad verliezen. 

Iemand: ‘Goedenavond, ik wil graag een ‘non-crime hate incident’ melden. Britse politieagent: ‘Ah heel mooi, het betreft een niet strafbare uitlating, een belediging, een ruzie, een kutopmerking?’

Je hebt weten en weten, dat blijkt maar weer. Zogenaamd ‘bleek’ gisteren dat Nederland hulp aan jihadisten in Syrië verleende. Jarenlang. Maar dat bleek pas nadat de regering de hulp aan deze rebellen stopte omdat ze nederlaag op nederlaag leden.

De Duits-Macedonische politica, juriste en activiste Zana Ramadani (Skopje, Yugoslavia, 1984) schreef het boek ‘Die verschleierte Gefahr – Die Macht der muslimischen Mütter und der Toleranzwahn der Deutschen‘ (Het gesluierde gevaar – de macht van moslimmoeders en de tolerantiewaanzin van de Duitsers). Ramadani groeide op in een streng islamitisch gezin waar ze weinig vrijheid kende maar ontpopte zich tot een geëngageerde pleitbezorger van vrouwenrechten. Zo onderbrak ze een keer een uitzending van de tv-finale van Germany’s Next Top Model. Maar Ramadani verwierf vooral bekendheid in Duitsland met haar weigering islam te ontzien in haar maatschappij- en religiekritiek. 

Nou, dan doe ik het maar, dan kunnen de redacties van de grote Nederlandse kranten weer op tijd aan de vrijmibo beginnen, aan het eensgezinde gekeuvel met kaasblokjes, voordat ze van het staatspropaganda-infuus afgaan en voldaan en zorgenvrij het weekeind kunnen inwalzen vol met Netflix en linkse vrienden.