Het is onmogelijk om niet over de hoorzitting van Brett Kavanaugh en Christine Blasey Ford te schrijven, over wat ik gisteren op mijn laptop in bed bekeek. Niets minder dan een climax in een wekenlange demonische dans van kwade krachten die zich in steeds gekkere gedaantes en met steeds minder scrupules – een weg naar het hart van de Amerikaanse politiek en rechtspraak (de Senaat, de Supreme Court) probeerden te boren en de alleenmacht te heroveren. Maar die krachten werden gestopt, voor even. De Kavanaugh-kakofonie in de media over ‘slachtoffers geloven’, de mening van ‘porn lawyers’, Trump en iedereen zijn moeder’ botste ineens op een muur en vanaf die muur werd zowaar teruggeschoten, met geluiden uit de verte, komend vanachter politieke poses en formaliteiten en trucjes en spelletjes en rollen. De verklaring van Kavanaugh en zij die hem steunen waren niets minder dan levenskrachten, meer dan een ’emotionele’ verklaring van één man. Het was een strijd tegen onrecht zelf, tegen willekeur en desintegratie van een rechtssysteem, dat een eerlijk proces zou moeten waarborgen en mensen niet overlevert aan de waan van de dag. Gisteren bulderde het: “Boy, jullie (de Democraten, red.) willen de macht. God ik hoop dat jullie het nooit krijgen. Ik hoop dat het Amerikaanse volk jullie bedrog doorziet.”

Advertisements

Ik maak me er ook schuldig aan: een realiteit scheppen met woorden. Dat gebeurt in de regel op een goedaardige manier. Ik sta op en praat mezelf wat moed in als de rode cape in de was zit, of doe eerst een uurtje alsof ik het leuk vind om de wereld aan te treffen in nieuwsberichten en opinies. 

Het Europees Parlement. Van buiten letterlijk de toren van Babel, van binnen net een koelbox – witte wanden, ijzig licht, het aantal sterren op de blauwe vlag geeft aan dat het er flink veel kouder dan -18 graden is. Om warm te blijven moet er dus flink geapplaudisseerd worden. Zoals gisteren, toen de vertegenwoordigers met 448 tegen 197 stemmen besliste om Hongarije te straffen voor, kortgezegd, ‘het breken van de EU-regels’. Hongarije kan daarmee het stemrecht in de Raad verliezen. 

Nou, dan doe ik het maar, dan kunnen de redacties van de grote Nederlandse kranten weer op tijd aan de vrijmibo beginnen, aan het eensgezinde gekeuvel met kaasblokjes, voordat ze van het staatspropaganda-infuus afgaan en voldaan en zorgenvrij het weekeind kunnen inwalzen vol met Netflix en linkse vrienden.

Ik ga nu geheel tegen alle sociale conventies in een obligate heldenverering verstoren: de verering van elfsteden-zwemmer Maarten van der Weijden, zoals ik die vanochtend met een koud washandje op mijn voorhoofd terugkeek op de Live-blog van de NOS. Niet om wie hij is, wat hij gepresteerd heeft, of zijn motieven.

Het zou als nieuw, populair bordspel verkocht kunnen worden, de psychologische oorlogsvoering die onze politiek nu is. “Als EU-landen of Nederland de reddingsschepen weigeren, dan zijn deze schepen welkom in de haven van Amsterdam,” betoogt het GroenLinks raadslid van Amsterdam Tirza Fockert donderdag in Trouw. Ze is tevens ook projectcoördinator ‘Taal op Maat’ bij vluchtelingenwerk Haarlemmermeer.

“De Britse conservatieven stellen een onderzoek in naar opmerkingen van partijprominent Boris Johnson. De oud-minister van Buitenlandse Zaken heeft geschreven dat mensen er in een boerka uitzien als ‘brievenbussen’ en ‘bankovervallers’. Dat leidde tot klachten die nu worden onderzocht, bericht Sky News op basis van anonieme bronnen.”

Damnatio memoriae is a modern Latin phrase literally meaning “condemnation of memory” – in German “Verdammung des Andenkens” – a form of dishonour that could be passed by the Roman Senate on traitors and troublemakers who brought discredit to the Roman State.

“Sie halten die Leute für blöde.” Deze week had ik een ontmoeting met Duitse columnist Henryk Broder. Hij vertelde me dat onze politieke elite doorloopt zonder grond onder de voeten. Deze week las ik ook dat een kwart van de mensen in deelstaat Brandenburg op dit moment AfD zou stemmen.

Er is dus de werkelijkheid van de huidige politieke macht met het daarop afgestemde nieuws (dat een bepaalde stemming creëert of bevestigt) én wat er wel of: ook gebeurt – op de grond.

Ik zag het in mei met eigen ogen: feestvierende jongeren die in Berlijn de Duitse rechts-‘populistische’ partij AfD gingen ‘wegbassen’: met muziek en feesten overstemmen. Eerst stonden ze achter hekken uitzinnig te schreeuwen naar demonstranten voor de Brandenburger Tor, later toen ik via Tiergarten met mijn fiets aan de hand op weg naar huis ging, dansten ze op muziek die uit allerlei hoeken leek te komen.

Eindelijk is iedereen het unaniem eens: Donald Trump gaat alles kapot maken wat we koesterden: de vrede en veiligheid op aarde, onze hypermorele identiteit, onze persoonlijke relaties, de NAVO, de EU, de VN, de bakermatten van goedheid en voorspoed! Verschrikkelijk.

Wonen in Duitsland leidt niet zodanig af van Nederland dat ik Romy Boomsma, echtgenote van Arie, niét op Instagram volg. Ze is jong (28), heeft een man met een veelzijdige carrière en samen hebben ze twee beeldige kinderen – waarvoor ze thuisblijft ‘totdat ze naar school gaan’. Ze prijst haar 71.000 volgers allerlei producten aan – van draagdoeken, tot babylotion en wiegjes. Sylvie Meis en Doutzen Kroes doen dat ook, maar dan met bikini’s of sieraden. Ieder z’n ding.

I don’t see the family as a amalgam of individuals. I see it as a cast in a play. Each family member has his of her role and together – through the respective roles – they tell a story: the family story.