Institutionele compassie is ziekelijke zelfoverschatting

1 september 2022

We leven in Nederland langs elkaar heen: ieder zijn eigen café, zijn eigen school, zijn eigen slager en straks zijn eigen straat of buurt. De eerlijkheid gebied te zeggen dat al die oude en nieuwe Nederlanders weinig tot niets van elkaar weten. En zo stort het kaartenhuis van de multiculturele samenleving ineen. Alle onuitgesproken verwachtingen, al zou integratie vooral een kwestie van tijd zijn, worden niet bewaarheid. Onder de oppervlakte van het openbare leven drijft een zee van verhalen over de botsing van culturen.”

Ruim twintig jaar nadat Paul Scheffer dit in zijn befaamde essay schreef zijn we geen millimeter opgeschoten. Sterker nog, we hebben de verwachtingen van integratie en multicultureel samenleven maar helemaal laten varen. Zo werkt dat als idealen niet matchen met de werkelijkheid. We stellen gewoon de verwachtingen naar beneden bij en zien wel waar het schip strandt. Welnu, dat schip strandt (onder andere) op de oevers van tentenkamp Nederland. “Een land waar wij niet in willen wonen” klinkt het. Dus dan maar asielhotels regelen en landbouwgrond confiskeren waarop asielzoekers hun tentjes mogen inruilen voor nieuw gebouwde, CO2 neutrale woningen (voorlopig 20.000). Kosten: 730 miljoen.

Zo krijgt ‘langs elkaar heen leven’ wel een hele nieuwe dimensie. Gratis woningen ongeacht wie er de grens over komen, en wachtlijsten van een decennium of ‘flexwoningen’ voor Nederlanders, al is de vraag of we ons zo nog mogen noemen. “Dit land is opgebouwd door immigranten,” wist Jesse Klaver deze week te melden. Het is even wennen. De Deltawerken, de haven van Rotterdam, de grachtengordels, de Afsluitdijk, de polders en het boerenland: allemaal gebouwd door mensen die – met terugwerkende kracht dus – nu hun welverdiende beloning moeten krijgen. Je staat erbij en rolt met je ogen.

U mag gratis verder lezen. Dat blijft ook zo. Deze website is wel afhankelijk van uw donaties. Steun ook vrije journalistiek in deze tijd van het Nieuwe Normaal. Wat normaal is bepalen wij samen. Onderaan dit artikel kunt u mij financieel steunen, waarvoor dank.

De holle retoriek van Scheffer en andere ‘linkse realisten’ (contradictio in terminis) fungeerde toentertijd natuurlijk vooral als waakhond voor de rechtse backslash, want gewenning, lethargie en struisvogelgedrag moest de boventoon blijven voeren. Laten we wel wezen: langs elkaar heen leven werd gewoon de oplossing zelf. En vooral de ivoren toren bewoners werden daar steeds creatiever in. 

Verder moesten vooral anderen de moraal hoog houden. Die van absolute tolerantie boven realisme, institutionele compassie boven het op orde houden van eigen huis en haard en het omarmen van elke nieuwkomer boven kritische, juridische toets of die omarming wederzijds zou blijken. Regeren via “voldongen feiten” is nu schering en inslag. Alles moet nu rusten op de schouders van Nederlanders wiens wapens uit handen zijn geslagen, de keuze is ons afgenomen. Rutte zegt eigenlijk: leer er maar mee leven dat het leven de komende tien jaar gewoon kut wordt. 

‘Erst kommt das Fressen, dann kommt die Moral’, schreef Bertolt Brecht. Nou die geldt dus niet meer. De moraal is het verplichte Fressen, de eigen noden zijn inferieur zolang het Westerse schuldcomplex nog honger heeft. En dat heeft het.

Er is decennialang gewerkt aan het idee dat iedereen ter wereld altijd overal evenveel recht op heeft. Het idee dat een teveel hebben aan iets (aan ‘welvaart’ of aan ‘gaaf’ zijn als land) automatisch betekent dat er ergens anders een tekort is. Aan ‘democratie’, aan ‘geluk’, aan ‘kansen’. Die overvloed hoeft niet economisch te zijn (weten we nu), een ‘manier van zijn’ is genoeg. Van daaruit ontspringt de valse compassie die zo kenmerkend is voor het politieke en mediale establisment en de mensen die deze vreten. Het is eigenlijk niet meer dan een ziekelijke zelfoverschatting. Want ook als we een tekort hebben – aan ruimte, aan middelen, dan is er nog dat andere teveel: aan schuldgevoelens, aan verwaandheid, aan overmoed, aan haat voor iedereen wiens hart niet wagenwijd openstaat voor het leed van een ander ver weg. 

Je kunt met mededogen naar mensen kijken die buiten moeten slapen in een ‘welvarend’ land, naar armoede en oorlog in de wereld en tegelijkertijd redenen hebben zaken eerst dichtbij huis op orde houden. Maar in de hoofden van de sentimentele stijfkoppen en agendapushers is twee gedachten tegelijk hebben al een misdaad. In de Westerse wereld staat dat gelijk aan ontkenning en ontering van de Ander. Het is letterlijk de ontwaarding van waarden zelf. Want wie zelf van nul waarde is, heeft niets meer te verkopen.

‘Het multiculturele drama’ is nostalgie vergeleken bij wat er op ons afkomt. Het hele idee van cultuur überhaupt wordt verdrongen door efficiëntie, controle, een Hobbesiaanse staat van overleven, repressie, onthechting en demoralisering. Je kan met de nieuwkomers zeker compassie hebben. Maar om die redenen. 

1 Reactie

  1. Dienand Christe

    Het echte probleem

    In dit tijdgewricht bestaat er een overdaad aan onderwerpen die reden zijn tot het schrijven van een column, artikel of essay. Alleen wat is nuttig en relevant? En hoe en wie bepaalt dat? Als amateur filosoof(je) neem ik graag de rol aan van advocaat van de duivel. (Maar wat is daar eigenlijk mis mee, met amateurisme? Eigenlijk voel ik mij bij alles wat ik doe een amateur. Zelfs in mijn professie als ontwerper).

    Je kan natuurlijk ervoor kiezen om een makkelijk doelwit als een Rutte, een Kaag, een Jetten, dus eigenlijk bijna alle politici, te beschimpen en allemaal zaken opnoemen die absoluut verwerpelijk zijn en zelfs illegaal, maar de vraag is hoe zinvol is dat? Behalve dan het genoegen beleven van een verderfelijk persoon eens flink de les te lezen. Dat lucht inderdaad op en ook als je iemand anders dat goed ziet doen dan kan je daar zelfs plezier aan ontlenen. Misschien niet helemaal moreel juist, maar op zijn tijd best lekker als een slecht mens een klap op zijn bek krijgt. Net zoals bij een sportwedstrijd het lekker is om met ze allen tegen iemand te zijn en vervolgens de tegenstander vernederd te zien worden. Heel menselijk.

    Maar toch hou ik aan een dergelijk gevecht (bij politici om de waarheid) toch altijd een ongemakkelijk gevoel over. Het is te gemakkelijk. Rutte en consorten zijn het eigenlijk niet waard om te veel van onze aandacht op te eisen omdat zij maar simpele ‘filiaalhouders’ zijn. Begrijp me niet verkeerd, een ‘filiaalhouder, in de persoon van bijvoorbeeld een kampbeul, kan op individueel niveau heel veel leed aanrichten maar is toch uiteindelijk maar een eenvoudige uitvoerder. Willen we het echte kwaad beter begrijpen dan is het ook noodzakelijk de bron daarvan te ontdekken en te onthullen. Zo is de bron van het kwaad interessanter en belangrijker om te analyseren en uiteindelijke te begrijpen dan de uitvoerders daarvan zijn. Hoewel die laatste groep overduidelijk een zichtbaarder en daardoor een makkelijker doelwit is dan de eerste.

    Om het over de bron van het kwaad te hebben is het bijna onvermijdelijk om daar in abstracte termen over te praten. Dus geen leuke anekdotes, veelzeggende beelden of pijnlijke momenten die gedeeld kunnen worden. Deze mensen zijn overduidelijk minder mediageniek, iets waar de alternatieve media dus ook last van heeft.

    Maar hoe heeft het kwaad zich georganiseerd en tot hoe ver gaat het? Een deel van de uitvoerenden zal echt evil zijn; baby bloed en andrenachrome drinken en misschien wel hun eigen ‘Frazzledrip’ video’s hebben. Maar er zijn ook ‘filiaalhouders’ die ook oprecht kunnen ontkennen omdat zij hier geen notie van hebben.

    Maar een ander deel van de boven ons gestelde is echt helemaal van het pad af. Het gewoon menselijke humane pad dan. Even in een kleine notendop: een selecte groep ‘mensen’, als je zal al zo kunt noemen, die de wereld expres willen vernietigen met als doel deze weer beter te kunnen opbouwen. Dit is niet een gewone olifant in de kamer maar de moeder van alle olifanten in de kamer.

    Deze groep (de grootte en wie dit zijn maakt mij even niet uit op dit moment) is in staat tot een soort overtreffende slechtheid die je alleen zou kunnen omschrijven als duivels. Ik gebruik expres dit woord omdat er ook een zeer grote intelligentie achter zit. Want wie had nou kunnen bedenken dat diegene die het beste met ons voor zouden moeten hebben, en dat ook met droge ogen beweren, juist precies het tegenovergestelde doen. En dat niet alleen, dat dat juist het plan is, en dan ook nog vooropgezet is.

    De wereld, inclusief de hele mensheid, moet niet alleen kapot, wij moeten ook nog geloven dat dat allemaal gebeurt door onkunde, domme fouten, door onszelf of simpelweg het klimaat, Rusland of uiteraard Corona. En de grootste opper olifant is de gedachte dat alles misschien wel ver van tevoren gepland is. Van 9/11 t/m het hele corona gebeuren, inclusief het idee (of feit) dat het alleen maar gaat om wat er in die injecties zit, dus van nanobots t/m het transhumanisme etc. Alles gebeurt alleen maar om ons te controleren (en uiteindelijk te doden?). Om over deze opperolifant te reflecteren is lastig omdat deze niet valt te illustreren met beelden, laat staan spectaculaire. Want hoe maak je die van iets wat nog geen werkelijkheid is geworden? En met het risico dat je door je eigen wakkere vrienden alsnog wordt weggezet als überwappie of whatever. Ook deze groep heeft zo zijn eigen houbaarheidsdatum als het gaat om wat nog redelijkerwijs te bevatten is.

    En toch is het zinvol om dit even aan te stippen om voorbereid te zijn om wat komen gaat. Zie het als een miniscule, nauwelijks zichtbare stip op de horizon die steeds groter wordt.

    Maar intussen moeten we het zeker ook hebben over de dagelijkse slechtheid van de diverse filiaalhouders en hun streken. Zij zijn immers de voorbereiders van het echte werk. Als we het grote, niet te bevatten duivelse plan, maar niet uit het oog verliezen.

    Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.