Als je water ziet branden, is het goed om eerst even je bril schoon te maken, of even wat anders te gaan doen en dan opnieuw te kijken, want een mens kan zich vergissen. Zo wandelde ik gisteren een tijdje om de dagvaarding heen die Shirin Musa mij doorstuurde — die waarin ze wordt opgeroepen om in december voor de politierechter te verschijnen in Rotterdam wegens smaad en laster: ‘de aanranding van de goede eer en naam’ van Soerin Narain, voormalig ambtenaar van de gemeente Den Haag en maatschappelijk werker in de Hindoestaanse gemeenschap. 

Me: ‘What a time to be alive!’… ‘what a useless waste of time to fight these idiots’. Who doesn’t want a holiday from this bipolar circus that we call ‘modern democracy’? I guess not me. As a Dutch columnist living in Berlin, Germany, I amplify whatever feelings are crawling around from ‘our side’ about our current political climate: loathing and disappointment towards elitists politicians, mob ‘justice’ and intolerant, left wing ideologies (I just heard the highest court in Germany is now mostly ignoring the rule of law to favour minorities over the majority). Also the the frustration about one-sidedness and propaganda in de mainstream media and the lack of confidence things will change under this political roof any time soon.

Greetings from the far-away island of Europe. Just letting you know that the people here also watched Donald Trumps speech at the UN General Assembly yesterday. But of course we don’t (get to) think much of it, considering that shots already have been fired from France, from Merkel-backed surrender monkey Emmanuel Macron:

‘Post-comedy’ is het nieuwe liefdeskind van het naar mainstream overgeslagen postmodernisme in cultuur en media. Grappen zijn ‘subjectief’, en zolang er geen ‘consensus’ is over ‘wat grappig’ is, is ‘drama’ (emoties, pijnlijke ervaringen, storytelling) vanwege ‘marktwerking’ wenselijker en bovendien makkelijker over een groot publiek – dat niet gekwetst mag worden – uit te storten.