Naarmate de herverkiezing van de Amerikaanse president Donald Trump in 2020 nadert zijn er eigenlijk nog maar twee verschillende versies van de werkelijkheid ‘in tact’ – zou je kunnen zeggen. Vergelijkbaar met wat er in 2016 is gebeurd, is er wederom sprake van een ‘twee films op één scherm’ situatie (naar het blog-artikel van Trump-kenner Scott Adams, hier te lezen).

Op de dag dat alle ogen gericht zouden moeten zijn op de zojuist ‘verkozen’ EU-voorzitter Ursula von der Leyen, die het zelfbeschikkingsrecht van natie-staten zegt verder te willen inperken, wordt er in de media alweer de zoveelste zinloze meltdown en onzin verkondigd over de “racistische tweets” van Trump. Ik vraag  me inmiddels serieus af of we het nog wel over dezelfde persoon hebben. 

Voor de deur van Tucker Carlson, een Amerikaanse Fox News presentator stond vannacht Antifa tuig te schreeuwen dat ze hem wel zouden krijgen (‘we will fight you and we know where you sleep’). Het was de schuld van ‘racist, scumbag’ Carlson dat er ‘duizenden trans-vrouwen op straat worden vermoord,’ of zoiets. 

Het is Donald Trump gelukt om de Amerikaanse Democratische senator Elizabeth Warren een DNA-test te laten doen — die de waarheid over haar vermeende “Native-American” achtergrond, waar ze al decennia over opschept, zou bewijzen. Een miljoen dollar zou ze van hem krijgen, als het waar was.

Greetings from the far-away island of Europe. Just letting you know that the people here also watched Donald Trumps speech at the UN General Assembly yesterday. But of course we don’t (get to) think much of it, considering that shots already have been fired from France, from Merkel-backed surrender monkey Emmanuel Macron:

De woordvoerder van Donald Trump, de altijd kalme Sarah Sanders, ging hier gisteren in op de ‘vraag’ (eis) van een CNN-journalist, Jim Acosta, die vindt dat het niet teveel gevraagd is dat Sanders zegt wat hij wil horen. ‘Is de pers de vijand van het volk?’ (Trump had dit eerder al ontkend).

Nooooooooo‘, twitterde ik op de ochtend van de Amerikaanse verkiezingsuitslag, 9 november 2016. Ik vond Donald Trump helemaal niks, een ‘liabilty‘ zoals ze dat noemen. Hij paste niet in mijn wereldbeeld van ‘staatsmannen’, ‘leiderschap’ en nou ja gewoon, wat ik kende. Ik had de fraude die Obama bleek te zijn – net als die van zijn opvolgster – nog niet vol in het vizier.