Over de verstikkende onvermijdelijkheid van deze tijd

Elk leven bestaat uit fases. Fases zijn goed. Je lichaam is elke zeven jaar opgebouwd uit compleet nieuwe cellen en dus niet meer ‘hetzelfde lichaam’, je botten uitgezonderd. De ‘botten’ van je geestelijk leven blijven ook in tact, daaromheen zijn het de ervaringen en keuzes die je maakt die je verder vormen en die zelfs grote omwentelingen mogelijk maken. Het geestelijk geraamte, dat wat in tact blijft is wat men ook wel persoonlijkheid noemt. Karakter, of je ‘aard’. Mijn aard is verwachtingsvol. 

Ik was vol verwachting als kind. Ik ben het nog steeds. Er ligt altijd iets wat de moeite waard is in de toekomst, terwijl ik dat totaal niet kan onderbouwen. Als ik vroeger dagdroomde, muziek draaide, las of tekende ‘wist’ ik dat de wereld een oneindige voorraad geheimen en schatten kende. De verleiding van het onbekende trok aan mij. Alle bestaande, mooie dingen waren er immers eerst ook niet.

Ik was me daardoor ook vagelijk bewust dat het hier en nu nooit perfect is en dat de toekomst die dus ook niet zal zijn, maar dat je altijd op weg bent. 

Dat is allemaal niet veranderd, en ook uit die verharde weg van de laatste jaren schieten overal bloemetjes omhoog, maar ik vraag me onderhand wel af wanneer er iets …verandert. Het tegenovergestelde van verwachting is immers berusting, en ik voel me in deze tijd bijna gedwongen om in die stemming maar mijn kampje op te slaan. Gade te slaan hoe wij als land min of meer onbewogen de afgrond in worden geleid. “Maak er het beste van,” hoor ik dan. “Het is van voorbijgaande aard”. We hebben het eindeloos over wat er aan de hand is, niet wat er van ons kan worden. Die stilstand is een val.

Een val waarin dromen en verwachtingen nestige en ijdele verlangens worden, die eveneens beteugeld zullen worden, want ze overstijgen niet het menselijke. Ze dwarsbomen de droom van de utopisten en de van de duivel bezeten marionetten met hun spuiten en CO2 meters. Wij moeten maar plaatsnemen in de trein die onverstoorbaar doorrijdt op de rails van ‘jullie moeten dit’ en ‘jullie mogen niet meer dat’. Gevangen in een continue nu zal ik dan als vanzelf aankomen in het 2030 of 2050 van Klaus Schwab en Frans Timmermans, bij een speciaal voor mij bepaald dan. Die mens moet ik nog worden, tot die tijd is het knielen en buigen. Offers brengen zal ik.

Er rijst een verstikkende onvermijdelijkheid op uit dit streven, uit alle berichtgeving, politieke programma’s en conversaties met mensen. Er wordt van scripts gelezen, door rechters, wetenschappers en zelfs religieuze leiders, zonder timbre of overtuiging, want de Officiële Waarheid en Weg behoeft geen overtuiging meer. Literatuur en spotprenten hoeven niet meer mooi of grappig te zijn of iets te onthullen. Ze moeten verhullen, de rest ligt besloten in wat er niet hardop wordt gezegd: “zwijg”. Berust.

De regiekamer van onze maatschappij is een panopticum hoog in de lucht met geblindeerde ramen. En de mensen die daar zitten (als ze er al zitten en wij het niet inmiddels zelf zijn) zien mij voortdurend maar tegelijk helemaal niét. Ze willen mij niet ontzien, slechts die rol heb ik nog in de massa. Ze sturen die massa, kijk, daar jakkert een genummerde eenling door de straten, op weg naar de test- of priklocatie. 

Mijn oma aan vaderskant bracht de laatste twintig jaar van haar leven vooral in een stoel voor het raam door. Ze had voor elk kwaaltje een tienvoud aan pillen zodat het bestaan zelf de enige overgebleven, niet chemisch te misleiden kwelling werd. Dat is waar wij als samenleving op afkoersen, want de totalitaire beheersing van ons leven tot in de details ontneemt ons de verwachting dat het anders zou kunnen — beter, leuker, creatiever, liefdevoller, vrijer. Met het recht om ongelukkige tijden zelf te overkomen, zonder interventies van mensen die elke verwachting al vroeg in hun leven hebben laten varen. De complete beheersing van anderen is wat hen dan nog rest.

De natuurlijke continuïteit van ons leven wordt verstoord, de fases die we nodig hebben om echte persoonlijke groei door te maken en die door te geven zijn bevroren in de tijd. Of misschien gaat het nu of heel binnenkort juist wel heel hard, en zijn we de overgang van onze kindertijd naar volwassenwording opnieuw aan het doen, in een soort spoedcursus. Omdat we geen keuze hebben als we de monsters willen verslaan. 

Als dat het positieve is wat hier uit kan komen, dat het ons niet meer om ‘aardig gevonden worden’ gaat, of om onze blinde trouw aan de overheid en de verwachtingen die we van haar hebben (van ‘onze echte ouders’), om teleurstelling over dingen die we niet kunnen beheersen, of over wat anderen allemaal moeten veranderen voordat wij zelf zover zijn, dan, mísschien dan kunnen we deze situatie brandmeester worden.

Hoe meer we doen buiten de blik van die doodenge regiekamer om, hoe beter. Want een betere tijd verwachten is wat we minimaal nodig hebben, om op weg te blijven.

13 Reacties

  1. Heleen

    prachtig. Verwoord zoals ik het voel

    Antwoord
  2. Robert Klene

    Je verwoord precies wat ik de laatste tijd voel, we weten zo langzamerhand wel wat er gaande is, maar wat gaan we er aan doen?
    Het is tijd om in oplossingen te gaan denken, en niet meer te blijven hangen in het verleden.
    Zoals je zegt moeten we volwassen worden, en hebben we het recht maar ook de plicht om onze problemen zelf te overkomen, in plaats van ze (zogenaamd) te laten oplossen door die “mensen die elke verwachting al vroeg in hun leven hebben laten varen”(dat zijn de ziellozen, de psychopaten).
    Soms heb je daarbij hulp nodig, maar in eerste instantie van dierbaren en pas als het niet anders kan van gezamenlijke initiatieven, er zijn liefdevolle mensen te over die een ander willen helpen.

    Antwoord
  3. paul

    Een affirmatie beginnen met: Waarom voel ik me zo goed, Waarom ziet iedereen het opeens wel, enz
    schijnt het meest krachtig te zijn
    Omdat het al uit gaat dat de verandering heeft plaatsgevonden
    Dankjewel voor je mooie tekst

    Antwoord
  4. paul

    LS
    Dit is nu al de 4e reactie van mij die niet wordt geplaatst
    ik blijf netjes, niet aanstootgevend , beleefd etc.
    Kun je mij daarvan de reden opgeven?
    PK

    Antwoord
  5. paul

    LS

    Waarom worden mijn reacties niet geplaatst?

    Paul K,

    Antwoord
    • Sietske Bergsma

      Nu wel. Ik moet de reacties modereren en soms mis ik er een paar tussen de spam. Excuses!

      Antwoord
  6. Thera Moes

    Lieve live Sietske waar gaan we naar toe ,Ik ben al zo oud en alleen . Maat niet getreurd aan alles komt een eind
    dat is wat ik in mijn lange leven hebt geleerd eerst was daar Adolf toen moeten we bang zijn voor Staling daarna voor i wet niet meer wat
    maar er was altijd iets om bang voor gemaakt werden , Tot ik tot de overtuiging kwam IK BEN NERGEN MEER BANG VOOR
    E zo leef ik nu in deze tijd want ook dit gaat weer voorbij. IK ben Christelijk opgevoed , GOD verloren in de loop der jaren .Maar nu heb ik god weer gevonden en besef dat alleen van HEM redding kan komen en daarop vertrouw ik nu volledig IK slaap nu gewoon goed en ben rustig
    Graag zou ik naar een demonstratie gaan , maar door mijn leeftijd is dat onmogelijk Wel bid ik tijdens de bijeen komsten voor al de mensen
    en kijk de filmpjes op de pC Ga zo door het komt dan goed .Al het slechte gaat voorbij we moeten allen vertrouwen houden Lieve groet van een oude vrouw

    Antwoord
  7. Teun van Sambeek

    De zinsnede “Hoe meer we doen buiten de blik van die doodenge regiekamer, hoe beter.” resoneert goed. Ik schreef vandaag dit in onze nieuwe telegram groep:

    “Nog even herhalen waar onze groep “Vrijwillig” voor bedoeld is:
    Hier proberen we uitsluitend te werken aan ideeën om mensen te helpen die door de huidige dictatuur zijn genoodzaakt hun mensenrecht op de integriteit van hun lichaam zelf te beschermen en daardoor hun baan verliezen. In geen enkel universum is deze misdaad door de overheid rechtvaardig. Zoals Thomas Jefferson gezegd heeft: “When tyranny becomes law, rebellion becomes duty.”. Het volk heeft dus de plicht op op te staan tegen de systemen van de overheid. Omdat het nu duidelijk is dat onze overheden massaal de fundamentele mensenrechten aan hun laars lappen, hebben we de plicht om afscheid te nemen van die systemen. En de mensen die ontslagen zijn hebben eigenlijk al geen keus meer. 99.9% van de telegram groepen en andere social media kanalen die het alternatieve geluid en de waarheid laten horen zijn echter niet bezig met directe oplossingen, maar voornamelijk met het verspreiden van de waarheid. De waarde daarvan is van onschatbare waarde.

    De mensen op “Vrijwillig” kennen die waarheid inmiddels wel. “Vrijwillig” wil daarom niet nog een waarheid zoekend kanaal zijn, maar zich volledig focussen op hoe de dictatuur daadwerkelijk buitenspel kan worden gezet. Dit doen we door aan een parallele maatschappij te werken. Niet omdat we dat leuk vinden, maar omdat dit onze menselijke plicht is geworden nu onze medemensen in hun bestaan op misdadige wijze zijn aangevallen en onrecht is aangedaan.

    De oplossingrichting is vrij eenvoudig. We moeten zo snel mogelijk afscheid nemen van het “geld” dat door de Centrale Banken wordt uitgegeven. Dit betekent ruilhandel, privacy cryptomunten, edelmetalen, vrijwilligerswerk zonder overeenkomsten, decentralisatie, regionalisatie, zelfvoorzienendheid in drinkwater, voedsel, (natuurlijke) medicijnen electriciteit en (mesh)netweken. Wij willen de mensen hier wijzen op alle ontwikkelingen die helpen om onze rug naar de centrale banken en hun overheden, hun propaganda, hun oorlogsmachines en hun medisch fascisme toe te keren. “Vrijwillig” moet de uitkijktoren worden naar plannen en systemen die aan deze nieuwe vrije wereld bijdragen.”

    Handen uit de mouwen dus…

    Antwoord
  8. Henk van Dorp

    Mooi omschreven. Veel mensen zitten al lang gevangen in zichzelf. Alle impulsen van vrijheid, zelfstandigheid, autonoom en uniek zijn, zijn verdwenen in een poel van gehoorzaamheid en duisternis. Het licht is bij de meesten verdwenen, slechts enkelingen hebben nog het licht in en bij zich. Laat het licht branden in jezelf zodat het zich verspreidt en duisternis verdrijft.

    Antwoord
  9. RiSe

    Offers….die bereidheid om offers te willen maken voor behoud van zelfbeschikking is de beproeving die we moeten doorstaan. Hoever ben je bereidt te gaan? Wat ben je bereidt op te geven aan welvaart, sociaal leven, toegang tot de samenleving etc. voor gezondheid, vrijheid en die zelfbeschikking? Je baan? Je huis? Je mobiliteit? Je recht op zorg? Het komt stapje voor stapje meer onder druk te staan en zonder weerstand dendert het ongestoord verder voort totdat het inderdaad het nieuwe normaal is. Dan is verzet een gepasseerd station en zijn ‘we’ verdoemd tot paria’s van de samenleving. Het verzet is te gefragmenteerd zoals alles tegenwoordig gefragmenteerd is in bubbels, hokjes, eenmansfracties, subculturen, tribes. De enkelingen met het licht in zich waar Henk het over heeft dienen zich te organiseren in een gezamenlijk verzet voordat het te laat is….

    Antwoord
  10. Corné

    Indrukwekkend stuk over perspectief!
    Perspectief van/voor jezelf om verder te kunnen gaan, maar ook het hermetisch-absolute van het panopticum.

    Antwoord
  11. johan den haag

    Een prima stuk.

    Maar wat ik bij 99% van de “alternatieve” journalisten mis, is de strijd van goed en kwaad.

    Waarom is dat toch zo?

    A We zijn contact met God kwaad.

    B We durven niet meer te denken in goed en kwaad, want we leven in de maakbare wereld, waar de meeste alternatievelingen ook in
    geloven.

    C Te hoge waarde geven aan eigen mogelijkheden, terwijl we angstgedreven mensen zijn.

    Uiteraard zullen er mensen zijn, die overal het goede antwoord op hebben, doen wat ze willen en dit allemaal eigen kracht noemen.

    Dat we uiteindelijk naar een nieuw bewustzijnsniveau zullen gaan , ben ik van overtuigd.

    Niet in deze tijd, niet op deze plek.

    Ik wens uw wijsheid en toenadering tot God.

    ( Kriebelt deze tekst, dan doe ie zijn werk 😉 )

    Antwoord
  12. :lammert:

    Ik was me daardoor ook vagelijk bewust dat het hier en nu nooit perfect is en dat de toekomst die dus ook niet zal zijn, maar dat je altijd op weg bent.’Deze zin van Sietske deed me denken; Is dat zo ?
    mIjn denken : praten in ontkenningen = gelijk aan hoe wetgeving is opgebouwd, waar ook voortdurend teksten zijn opgebouwd met ; geen, nooit, niet enz. , dus ontkenningen. Wanneer je deze ontkenningen weglaat, is dat OOK waar, nietwaar? mijn keus zal helder zijn, ik leef in wat is, het HIER en NU. Wanneer dat helder is, kom je met mij tot slechts 1 conclusie: wat is is, hetwelk betekent, dat de enige manier van leven dat is in het HIER en NU.

    Dan nog een opmerking over : zal zijn, maar………………..eerst iets zeggen en dat met maar onderuit halen, een bekende, in elk geval voor mij. Na zal zijn een punt zetten, en dan verder gaan met : nieuwe zin, die begint met EN wil iets anders zeggen.

    Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *