#1 Nederland draait zich vast in hekel aan hypocrisie

Sietske Bergsma

29 april 2026

Het jaar was 2560, en ergens in de kosmos, waar alle mensensoorten zich sinds twee eeuwen hadden teruggetrokken op hun eigen planeetjes, was er nog een Nederlandse enclave te vinden. Een groepje dat zich continu afvroeg waarom sommigen wél dingen mochten, maar anderen, in de regel zijzelf, niet.

Het grote raadsel van de oneerlijkheid liet ze maar niet los en bij elke ontmoeting die de Nederlanders hadden werd het ene na het andere verbluffende voorbeeld gegeven. Ze reageerden steevast met “nou je het zegt!” en liepen dan door. Dat de (strenge) regels die voor hen golden niet voor iedereen golden in de kosmos, de verbijstering daarover hield ze bijeen. Ze overleefden het barre bestaan dankzij deze gedeelde smart over hoe hypocriet alles en iedereen was.

Het maakte dat er nooit een dag voorbij ging zonder dat ze alweer gelijk hadden. Het verlichtte hun lijden, in de wetenschap dat de vraag meer wijsheid bevatte dan het antwoord ooit kon geven.

Nou ja, ‘dag’… Het was voortdurend nacht aan deze Nederlandse kant van de planeet. De planeet draaide niet, en er waren dus ook geen weken, maanden en jaren. De Nederlanders zaten vast in een continu ‘Nu’. Het daglicht aan de andere kant was gereserveerd voor de globalisten-mensensoort die niet deden wat ze vonden of zeiden en niets vonden van wat ze deden. De nachtmensen wisten er van, en spraken er schande van. ‘Want als je met je vingertje wappert dan moet je toch op zijn minst zelf het goede voorbeeld geven, niet?! Zo kwam het dat zij in de avonduren met hun zaklampen van duur betaalde zonne-energie dat van ver moest komen, wel het meest recht hadden op het licht (vonden zij), maar toch geen enkel straaltje meer kregen.

Mensen als Henk Westbroek zie ik daar wonen. En velen anderen. Hoe kan het dat de vernielers van een gemeentehuis in Loosdrecht (dat een AZC locatie moet worden) wel hard worden aangepakt, maar de Pallie-Wappies van de universiteiten die hele straten uit de grond mogen trekken niet? Waarom vliegt Rob Jetten de wereld over maar moeten wij uit papieren rietjes drinken? Waarom toch altijd maar met twee maten meten?

Het antwoord is heel eenvoudig – en bevrijdend. Een heerlijke shitload aan mentale bagage om los te laten. We gedragen ons religieus, zonder het daadwerkelijk te zijn. Een losing game.

Gisteravond zag ik op mijn telefoon iets voorbij komen van een orthodox priester, Fr. Josiah Trenham (een instagram reel van Patristic Nectar). Hij had het over hypocrisie in de kerk: iedereen is hypocriet, zegt hij, maar het verschil zit in of je dat erkent en eraan werkt of niet.

“De enige scheiding ligt niet tussen de huichelaars en de niet-huichelaars. Het echte onderscheid ligt tussen hen die weten dat ze huichelaars zijn, die beseffen dat hypocrisie een vreselijke zonde is, en die daarom naar de kerk gaan om ertegen te strijden. Zij willen mensen van integriteit worden en in liefde leven voor het aangezicht van God en de mensen om hen heen. En dan zijn er de mensen die geen hoop hebben en er juist plezier in hebben om over de zonden van anderen te praten, terwijl ze weigeren naar zichzelf te kijken. Dat is een zeer gevaarlijke plek om te zijn.”

Ik ga nu het bos in, een stukje wandelen en het daglicht opzoeken. Dat ontsmet als vanzelf de dag die ons ongetwijfeld weer op genoeg waanzin zal trakteren. Fijne woensdag!

————-

‘Sietske staat op’ is een nieuwe rubriek op The Fire Online. Voor mensen die geven om hun ochtendhumeur, de dag niet laten verpesten door meteen in het nieuws te duiken, maar met een frisse gedachte en wending willen beginnen. Ik wel tenminste. Morgen weer een nieuwe Sietske staat op. Mis het niet. En doneer als je mijn werk wilt steunen, dank!