0
Items
€0,00
#13 Het gaat niet om ‘de zorgen van mensen’ maar om de dood van de democratie
18 mei 2026
Opnieuw een gesprek bij De Nieuwe Wereld dat mijn aandacht trok. Het moet maar even.
Want gelukkig heeft Ad Verbrugge er ook schoon genoeg van. En hij heeft helemaal gelijk. Zodra de zorgen over de situatie in dit land van het hoofd naar het hart gaan, zoals bij hem hier gebeurde, zie je dat er eerlijkheid ontstaat. Dat de waarheid de ruimte krijgt. Mensen in Nederland zijn helemaal klaar met de politiek. Over Loosdrecht:
“Het gaat niet over de zorgen. Het gaat over dat die mensen diep gebruuskeerd en miskend zijn. Er is niet met hen gepraat, dat is de dood van democratie. Dus ze hadden in dat punt helemaal gelijk”.
En wat dat inzicht teweegbrengt, of kán teweegbrengen, is niets minder dan een nieuwe fase in de opstand tegen het asielbeleid. De erkenning dat we niet ‘ontzorgd’ willen worden, maar baas in eigen land willen zijn. Dat we dat nu niét zijn, en overgeleverd aan anti-gemeenschapspolitiek. Kortom dat we niet van buitenaf maar van binnenuit worden aangevallen door een politiek systeem dat de gemeenschap van mensen vernietigt. We kunnen wel fanatiek vanuit democratische principes onze bordjes omhoog houden, inspraak eisen en keurig op het Malieveld verzamelen als ‘andersdenkenden’ die er ook mogen zijn. Maar als de cohesie zelf wordt aangevallen, dan moet dat je speerpunt zijn. Wat is een democratie zonder volk? Want dat is waar we op afstevenen.
De Duitse theoloog en verzetsheld Dietrich Bonhoeffer schreef tijdens zijn gevangenschap in 1943:
“De fanaticus meent dat hij de macht van het kwaad kan bestrijden met de zuiverheid van een principe. Maar zoals de stier in de arena treft hij de rode lap en niet de torero, wordt hij moe en lijdt hij nederlaag. Hij raakt verstrikt in bijzaken en loopt in de val van de slimmere tegenstander.” (uit Verzet en Opstand)
De rode lap waren de verkrachtingszaken, de algehele overlast, de buitenslapers in Ter Apel, de steekpartijen in AZC’s, de politieagenten bij iftars, de rechtszaken tegen Wilders, de demonisering van rechts, de censuur, etc. etc. Maar het is de torero die ons vermoeid en sloopt, niet de lap. En de torero is een slimmere tegenstander die ons over bijzaken laat vechten, en ons om de oren slaat met principes als ‘de democratische rechtsstaat’, ‘naastenliefde’ en ‘fatsoen’. Die ons rondjes laat rennen op zoek naar de uitgang in dit ongelijkwaardige gevecht.
Na de moord op Lisa ging het vooral over de onveiligheid, de risico’s die locaties met uitsluitend alleenstaande jonge mannen vormen. En alle (tientallen) jaren daarvoor ging het vooral over het gebrek aan integratie van asielzoekers, over culturele botsingen, over teveel islam, over de kosten, over de demografie.
Over veilige landers, over illegalen, over echte vluchtelingen. Ondertussen werd ons thuis weggevaagd. Binnen de kaders van de naastenliefde-ideologie en het mensenrechten-discours werd er over randverschijnselen ‘gedebatteerd’. De groteske noodzakelijkheid en onvermijdelijkheid rondom het onderwerp bleef in stand. Want ‘immigratie is van alle tijden’, ‘wir schaffen das’ en niet zeuren, want Nederland heeft het hartstikke goed, en we zijn hier heel gelukkig!
Das war einmal. De nieuwe fase in de opstand, is de opstand. En die vraagt niet om geweld, maar vooral om eerlijkheid en waarheid. Om het debat buiten die kaders te trekken. Wat in Loosdrecht gebeurt is de eerlijke waarheid.
Verbrugge komt een heel eind, maar dat er niet met de mensen in Loosdrecht is gepraat is niet ‘de dood van de democratie’. Die is al een feit. Ze hadden ook in het gesprek met de verantwoordelijke bestuurders geen poot om op te staan gehad. De dood van de democratie begon lokaal.
De democratie werkt namelijk wel als je bedenkt dat je alle migratiewetgeving via democratische weg kan veranderen. De spreidingswet had kunnen worden ingetrokken via de Tweede en Eerste Kamer. Het Europees migratiepact? Daarover is gestemd in het Europees Parlement. De verplichte huisvesting van statushouders? Ook die wet valt via het parlement in te trekken. Alleen dat gebeurt niet.
Maar Loosdrecht dat is ‘crisisnoodopvang’ en valt buiten de Spreidingswet om. Daar heeft zelfs de gemeenteraad niet over gestemd. Het college (lees: de WAARNEMEND burgemeester) heeft dit op eigen houtje besloten. Dat maakt het nog erger dan een ‘gewone’ burgemeester. Want een gewone burgemeester heeft ooit een mandaat van de raad gekregen bij zijn voordracht, maar de gemeenteraad van Wijdemeren (waar Loosdrecht onder valt) heeft zelfs nooit gestemd over de komst van Mark Verheijen.
Oftewel, de burgers van Wijdemeren hadden met geen enkele stem, voor welke bestuurslaag dan ook, dit kunnen voorkomen. Dat is waarom het daar loos is. Dat is waarom er een grafkist met het woord ‘democratie’ erop werd rondgereden. Ze hebben in Loosdrecht alleen nog elkaar. En dat beeld dringt gelukkig ook door in de studio’s van de alternatieve mediakanalen, waar het maar al te vaak ook over de randverschijnselen gaat.
Van het hoofd naar het hart, dat is een mooie gedachte om de week mee te beginnen.
Fijne maandag!
Wil je mijn werk steunen? Doe dat via de button hieronder of via de code, dank!
