Victor Vlam en de verrassende onschadelijkmaking van ‘de andersdenkende’

Echt waar, als er anno 2026 nou nog één iemand in de media, en dan vooral de kranten- en kijkbuismedia, komt vertellen dat hij of zij vrienden heeft verloren door “andere opvattingen” en vooral hoe “onbegrijpelijk” het is dat je “niet gewoon” van mening kunt verschillen, alsof we niet weten waardoor dat komt, dan smijt ik m’n laptop over de schutting. Dan ga ik even ergens gillen in een hoofdkussen.

Of nou ja, dat wilde ik dus voordat ik de hele uitzending beluisterde van dit fragment. Toen bedaarde ik wat.

‘Hoe kan het dat wij ineens geen vrienden meer zijn, omdat ik dingen heb gezegd waar jij het niet mee eens bent?’@VictorVlam verloor vrienden door de dingen die hij zegt op televisie. ‘Dat heeft mij echt verdriet gedaan’, zegt hij tegen @jasminevandijk_. ‘Dat zijn mensen die ik… pic.twitter.com/6dpBvp5HX3

— Nieuws van de Dag (@Nieuwsvandedag_) May 29, 2026

Ik heb eigenlijk weinig onaardigs te zeggen over Victor Vlam nadat ik dus de hele podcast beluisterde, waarin hij geheel op eigen karakter (uniek!) en openhartig zijn geloof in de waarheid en anders mogen zijn verdedigt. Maar ik word er ook hebberig van. Laten we dan doorpakken, Victor. Laten ‘we’ dan ook stoppen met onze ‘afwijkende’ mening zo te blijven noemen en die te meten aan die van de echte weirdo’s, de vele pratende poppen in tv-uitzendingen die nog nooit in hun leven een eigen mening hebben ontwikkeld. Maar die wij in een gelijk speelveld trekken, ten koste van een welverdiende doorbraak die maar niet komt. De lat mag echt een stukje hoger nog.

Laten we even uitzoomen. Ooit wel eens het idee gehad dat botsende meningen écht inhoudelijk worden vergeleken, dat de meningen-intoleranten werkelijk luisteren, of zelfs maar iets horen van wat je zegt? Nee, niet echt. Je wordt opgemeten en te sociaal besmettelijk bevonden. Dat is Nederland, dat is het niveau.

Wil je mijn werk steunen, doe dat via deze makkelijke link of de button hieronder, dank! 

De eerste linksmens (zeg ik even kort door de bocht) die je hoort klagen over meningen die te ver uiteen lopen moet nog geboren worden. Ze registreren de inhoud niet eens. Ga maar na. Mensen die blind het narratief, de propaganda en de Current Thing volgen komen nooit in actie om die ‘verschillen van mening’ als iets ondergeschikts aan de vriendschap of familieband te presenteren. Het is geen verschil voor ze. Je komt van een andere planeet. Weg met jou.

Andersom zijn de wat rechtsere mensen, of de wappies, snappies en iedereen die ook maar een klein beetje bijstuurt in de richting van normaal gezond verstand continue bezig met de teleurstelling en vaak zelfs de eenzaamheid die buitengesloten worden teweegbrengen. Begrijpelijk. Ik weet er alles van: de naïeve verwachtingen, de ijdele hoop, de ergernis en frustraties. Het laat je uiteindelijk achter met het ongekozen ‘besluit’ dat vrijdenken en je uitspreken dus belangrijker zijn dan die vriendschappen of familieleden, terwijl dat natuurlijk niet echt zo is.

Maar je kan niet terug. Dat is het ongekozen besluit. De ‘brede weg’ uit de Bijbel (Matteüs 7:13-14) is niet voor iedereen. De brede weg is de makkelijke, populaire en aantrekkelijke weg die de meeste mensen kiezen. Het is de ‘weg van de wereld’: zelfzucht, comfort, morele losheid, materialisme en leven zonder God zijn dan je wegwijzers.

Ik denk dat we moeten herijken wie er nou eigenlijk anders is en wie niet. Wie er nou eigenlijk de abnormalen en de weirdo’s zijn en wie niet. Of we onszelf, voor onze eigen geestelijke gezondheid, nog wel “andersdenkenden” moeten noemen. Ik denk het niet. Het geeft onverdiende status aan ‘normaaldenkenden’, wiens normaliteit er alleen uit bestaat dat ze in de meerderheid lijken. Gediagnosticeerde normaliteit, goed bevonden door de powers that be. Niet met het gelijk aan hun kant, niet met het algemeen belang voorop, niet met enige geestdrift betrokken bij de tijd en hun omgeving. Gewoon normaal en fatsoenlijk. En tegen die anderen.

En voor alle duidelijkheid, ik heb het dus over de problematisch normalen. Niet al die zoete a-politieke omaatjes en oude verre vrienden waarmee je nog blissfully in de oude wereld kunt vertoeven.

Als we die intolerante vrienden missen en terug zouden willen, en misschien heeft Victor hier ook wat aan, dan begint dat bij jezelf terug willen. En dat begint bij doen alsof je niet de uitzondering op de regel bent, niet een mening zonder lichaam, niet uit op onrust en gedoe, niet “anders”. Maar een mens die een unieke positie inneemt in een samenleving die de hoop dreigt te verliezen, die ontsnappen uit de collectieve waan als belangrijkste taak moet zien. Geef anderen niet de macht over de norm.

Dus ik zou zeggen, Victor, zet nog maar een tandje bij hoor. Het is al lang geen 2010 meer. Vrijheid van meningsuiting houdt niet op waar het nog comfortabel voelt. En er zijn een hoop nieuwe vrienden ‘on the other side’, weet ik. Dus wees welkom.