‘Pact for the Future’ Alles of niets

‘We’ lopen achter. ‘We’ moeten beloftes maken. ‘We’ moeten ‘onze’ gezamenlijke toekomst vormgeven. Het staat in The Pact for the Future dat vorige week stilzwijgend is aangenomen in New York bij de Verenigde Naties. Nietsvermoedende burgers van een van de 193 aangesloten lidstaten zouden van al dat gezamenlijke streven, van alle toverwoorden en onbegrensde vergezichten wellicht in vervoering kunnen raken. Maar zij lezen dat natuurlijk allemaal niet en op het journaal ging het er ook niet over. Het Pact, bestaande uit zeventig pagina’s technocratische, gezwollen luchtfietserij over ‘universalistische waarden’, is ook niet bedoeld om te lezen, maar vooral om mee op de foto te gaan. Máxima doet dat graag, net als Bill Gates en nog wat ongekozen, globalistische bobo’s die de hemel op aarde komen brengen. Vooral daar waar hun villa’s staan.

De gewone mensen zullen de zachte dwang en de wijze waarop die toekomst bewaarheid moet worden wel gaan merken. Door de rekening bij hen te leggen, niet bepaald vrijwillig. Niemand heeft erover kunnen stemmen, want niemand zou hier met z’n volle verstand voor stemmen. Er is “global governance” nodig, zegt de VN, en een “emergency platform” waarbij de VN zelf bevoegdheden krijgt om in tijden van “global shocks” adequaat te kunnen reageren. Dat kennen we ergens van.

Naar verluidt zou dit pact een reactie zijn op het mislukte pandemieverdrag. Een hernieuwde, laatste poging om de Agenda 2030-doelen (waarin ook pandemiebestrijding multilateraal moet worden aangestuurd) nieuw leven in te blazen. Het is nu alles of niets, klinkt het. Geen weldenkend mens mag nog twijfelen aan de noodzaak van die wereldregering, die natuurlijk geen wereldregering genoemd mag worden. Want ‘we’ is geen regering, het is de collectieve wil van alles onder de zon. Zo zien zij dat.

Zelfs onze premier Dick Schoof, kreeg op vragen daarover van kritische pers bijna een beroerte. “Dat u dat nog moet vragen!” De vraag was of Nederland wel belang had bij al die vergaande plannen. Hij stamelde iets over de jeugd van de toekomst, over klimaat, over bestaansrecht. Nou ja, alles gewoon dus. Hoe kun je nou tegen alles wat goed is zijn?

Het valt allemaal niet meer te verhullen. Het ‘pact voor de toekomst’ is het zoveelste Trojaanse paard dat voor de poorten van onze soevereiniteit en zelfbeschikking staat. De reden waarom we dit bovenop de bestaande SDG’s erbij krijgen, is dat er volgens de tekst sprake is van “ondermijning van het bestaande normatief kader”. Door polarisatie en andere niet wereldverbeterende ontwikkelingen. Dat zit ze dwars. En dus is er haast. Voordat de volkeren het écht door gaan krijgen. Dat dit een transformatie is, een verplaatsing van macht van het individuele, soevereine individu naar een globalistische staat, een wereldregering. Dat “niemand mag achterblijven” en dat landelijke regeringen hun toewijding moeten tonen. Kortom, dat de democratie een farce is. Op de website van de Rijksoverheid druipt de slaafsheid er vanaf. “Nederland wil een betrouwbare en voorspelbare speler en donor zijn” en zet zich samen met de EU in voor “Our common agenda”. Voorspelbaar was het de afgelopen jaren zeker.

Dat het pact als een wolf in schaapskleren is, zien we ook terug in alle tegenstrijdigheden. Enerzijds is er de liberaliseringsagenda, waarbij de focus ligt op “gendergelijkeid”, “LGBTQ”-rechten en armoede bestrijding, anderzijds moet dat gepaard gaan met vergaande controlemechanisme om dat te realiseren. Om armoede te bestrijden, moeten we iedereen aan het internet of things (IoT) gaan koppelen, aan digitale systemen. Om klimaatverandering en racisme te bestrijden, moeten we ‘haat’ en desinformatie aanpakken: lees censureren. Om dit vervolgens allemaal weer te kunnen handhaven moeten wel als landen multilateraal beleid maken dat de soevereiniteit van landen buitenspel zet.

De VN is samen met andere organisaties als de WHO en het WEF compleet uit haar jasje gegroeid. Maar het goede nieuws is dat het zo dus niet gaat lukken, dat het “normatief kader” uit elkaar valt, en zo zie je dus, alleen dat is er voor nodig. Dat we het geloof in deze mensen verliezen. En beter: het geloof in onszelf gaan herstellen. Alleen daar hebben toekomstige generaties baat bij. ¾