Niets is triviaal

De Engelse versie verscheen op Old Revolutions

In onze wereld vraagt het goede om versterking, door verdediging, bescherming en creatie. Het slechte vraagt om beëindiging, door ontmanteling, gerechtigheid en leren. Het verleden vraagt om heronderzoek en de toekomst vraagt om voornemens. Deze pijlers van actie zijn urgent, maar een barrière van trivialiteit zorgt voor vertragingen. Het lijkt soms alsof niets meer veel uitmaakt, alsof de mensheid machteloos is en hopeloos – een illusoire, zichzelf vervullende voorspelling die alleen bestaat in de belemmerde menselijke geest.

Trivialiteit is de motor van alle onderdrukking. Het is de kracht die nieuwe ideeën, visies, dromen en passies kan omvormen naar twijfels en onzekerheden. Actie verandert in inactie. Het is niet verwonderlijk dat de valstrik van trivialiteit momenteel succesvol is. Zo zijn doelen binnen de Psy-Op, waaronder identiteitspolitiek, gericht op het promoten van negativiteit en pessimisme en het belonen van slachtofferschap, narcisme, middelmatigheid, onverantwoordelijkheid en banaliteit. Dit wordt ondersteund door een waarneembaar streven om deugden, traditie, natuur en waarden te ondermijnen.

Andere krachten achter trivialiteit zijn monetaire en fiscale veranderingen die werk steeds minder belonen en schuld noodzakelijker en aantrekkelijker maken. Risico en verantwoordelijkheid nemen wordt steeds moeilijker. Samenwerkingen tussen centrale banken, multinationals en overheden, buiten democratisch toezicht, leidden ertoe dat er ongeëvenaarde bedragen aan publieke middelen worden overgeheveld om de belangen van kleine groepen te behartigen, zoals het bevorderen van trivialiteit. Een neerwaartse spiraal trivialiseert zo het dagelijks leven terwijl – juist nu – niets triviaal is.

Een zonnigere toekomst lijkt haast onhaalbaar, en toch, na enkele jaren van ontnuchtering en heroriëntatie groeit het momentum om uit te breken, om de eenvoudige reden dat er een grens zit aan hoe veel onderdrukking, remming en negativiteit een mens kan verdragen. Er werden altijd bomen geplant, bij wijze van spreken, ook in de wetenschap dat men zelf nooit in hun schaduw zou zitten, maar ook wanneer het werd belast, ontmoedigd, bestraft of belachelijk werd gemaakt.

De briljante, belasterde, gecensureerde en gevangen genomen Weense psychoanalyst Wilhelm Reich (1897-1957) schreef in zijn boek ‘The Murder of Christ – The Emotional Plague of Mankind’ (1953) dat de mensheid onbewust in een val leeft en daar een gewenning voor ontwikkelde, omdat alles in de natuur zich nu eenmaal geleidelijk aanpast aan de omgeving. “Zodra het leven is vastgezet in een val, zal er niets overblijven van een leven in het paradijs afgezien van een vage herinnering. Onrust, gejaagdheid, nervositeit, een onbestemd verlangen, een droom van weleer –die er wonderbaarlijk genoeg toch nog is– zullen als vanzelfsprekend worden gezien.” Alle psychische problematiek, concludeerde Reich, is het symptoom van leven in een val zonder een bewustzijn van de val.

Trivialisering is een val waar uitgeklommen kan worden door het leven het voordeel van de twijfel te geven, zoals Jordan Peterson ooit betoogde. Lotsbestemmingen zijn met elkaar verwoven, waardoor alles ertoe doet. De bewijzen hiervoor vallen onder de meest gecensureerde informatie van de afgelopen eeuwen. Onderdrukking, met trivialiteit als voornaamste middel, is een oud, onnatuurlijk fenomeen. “De mens wordt vrij geboren, maar overal bevindt hij zich in ketenen,” schreef Jean-Jacques Rousseau meer dan 250 jaar geleden. Vandaag de dag, met ontnuchterde blik, kunnen analysten en commentatoren wel blijven beschrijven hoe de val eruitziet aan de binnenkant, maar alleen zo lang zijzelf ook werken aan ontsnapping.