Musketier Musk

Al geruim een week is het Duitse establishment in rep en roer over de online strapatsen van Elon Musk. Zijn brief in Die Welt waarin hij de Alternative für Deutschland (AfD) “de laatste hoop voor Duitsland” noemt, zijn beledigende posts op X (“Scholz is een incompetente dwaas”) en zijn geplande gesprek met Alice Weidel op X Spaces worden gezien als “antidemocratische verkiezingsinmenging” van een orde “die nog nooit is vertoond in het westen”. Aldus prominente politici en zelfs de president van de Duitse Bondsdag. Ondertussen stijgt de AfD door in de peilingen tot boven de twintig procent, wat de paniek natuurlijk compleet maakt.

Journalisten doen ook mee in de politieke hysterie, die nog niet eerder zulke krankzinnige vormen aannam. Wat veel mensen moeten begrijpen is dat het probleem niet zozeer is dat Musk aardige dingen over de AfD zei, maar vooral (op heel on-Duitse wijze) de persoonlijke aanval inzette. Zo noemde hij ook de minister van klimaat en economische zaken, Robert Habeck, kort en krachtig “een volksverrader”. Het valt niet te verwachten dat hij zijn spervuur op korte termijn zal staken.

Musk is op een missie, zo valt ook te zien bij zijn aanval op het Engelse establishment, dat volgens hem ten val moet worden gebracht om een einde te maken aan Britse grooming gangs en “de tirannie” in het algemeen. Het is bevreemdend bijna om een buitenstaander als Musk al die dingen te horen zeggen die al jaren in onze mond bestorven liggen maar nooit een reactie wisten uit te lokken, niet een als deze tenminste. “Jullie hebben alleen vingerwapens, wij hebben echte wapens”, postte hij over Engeland. Het is de taal van iemand met genoeg fuck you money, een figuur die geen geduld heeft voor diplomatie en geen tijd wil verliezen. Wat hebben wij dan al die jaren braaf zitten doen in Europa, dacht ik. Het wachten was op iemand die de onfortuinlijke verzetsstrijders kwam helpen. Redden van de corrupte WEF-kliekjes, gekochte journalisten, kartelpolitiek en klassejustitie. Nou daar is hij hoor. Of toch niet?

De vraag of Musk niet te ver gaat dringt zich wel op, en is op zijn minst gerechtvaardigd. Al was het maar omdat dit te belangrijk is om in een deceptie te zien eindigen. Musk zou uit zijn op persoonlijke macht, zelfs een verlengstuk van Soros en Gates zijn. Dat laatste geloof ik niet, dat de machtigen der aarde elkaar in het openbaar wel eens kruisen vind ik onvoldoende bewijs daarvoor. En wat is er mis met tegenmacht? Moeten we maar eindeloos met die katapult blijven schieten op een Goliath die volledig geharnast is met de ‘rules based order’, het grote geld en het geweldsmonopolie? Dat Bondsdag president Frank-Walter Steinmeier hem een “antidemocratische tiran” noemt vertelt ons in ieder geval dat ze blijkbaar een gelijke tegenover zich zien, een gevaar van formaat. Dat is gunstig.

Mijn zorgen gaan over wat de Noorse geopolitiek deskundige Glenn Diesen rondom de Musk rel goed verwoordt: “De regels van de internationale orde zullen steeds verwarrender worden naarmate het Westen verder uiteenvalt”. De acties van Musk lokken bijvoorbeeld oproepen tot “maatregelen” uit. Terwijl de EU zich met alles en iedereen bemoeit. De regels vallen weg, de maskers vallen af en een titanenstrijd zal overblijven. Musk, die in feite de plaatsvervangend president van Amerika is, veegt weliswaar de vloer aan, maar beseft zich onvoldoende dat dit een existentieel gevecht is voor de gevestigde orde, juist hier. Dat dit een vernedering is voor Europa dat zich altijd zo braaf achter Amerikaans beleid schaarde. Hij onderschat dan ook de reacties die daar tegenover zullen staan. Een reactie die consequenties kan hebben voor onze meningsvrijheid en voor onze positie in de wereld. Op dit moment roepen Europese parlementsleden al om strengere regels voor platform X, en “onmiddellijke acties tegen Elon Musk”. Maar voor dit verhaal geldt weer: choose you poison. Liever een ‘gewapende’ Musk een confrontatie zien verliezen, waarbij tenminste de strijd om rechtvaardigheid weer op de kaart staat dan door vingerwapperaars en zelfgenoegzame despoten langzaam de afgrond in geduwd worden. Dit wordt een heel spannend jaar. 