Magisch denkende media

Beeld: Screenshots van Buitenhof – interview Angela Merkel door Twan Huys 

“Macht motiveert haar, zo simpel is het.” De Duitse schrijver en Merkelbiograaf Klaus-Rüdiger Mai recenseert in een podcast op een alternatief nieuwskanaal Angela Merkels memoires die begin deze maand uitkwamen. Ze gaf haar boek de titel Vrijheid. Mai moet daar een beetje om lachen. “Vrijheid is iets opens, iets chaotisch. Dat alles neem ik helemaal niet bij haar waar.”

Merkel voelde zich gebonden aan een Zeitgeist, legt hij uit, die van een moeten handelen zonder alternatieven, binnen een ideologisch kader. Ze zei ooit in de Bondsdag: “Of ik schuld heb (aan de asielcrisis — red.) doet er helemaal niet toe, die mensen zijn hier nu eenmaal”. Ze depolitiseerde Duitsland met haar compromisloze machtspolitiek, die elke verandering van richting onmogelijk maakte. De Duitse en Europese bevolking zit nu met de gebakken peren. “Wat we momenteel meemaken in de stoplichtcoalitie, de crisis en de val, is de erfenis van Merkel”, aldus Mai.

Alleen een volledig geïsoleerde, door haar politieke tijdgenoten en handlangers beschermde omgeving kan een verklaring zijn voor de schaamteloze lofzang die Merkel desondanks op zichzelf schreef. Obama ontving haar op een podium om het boek aan de man te brengen en Amazon was niet te beroerd om de veelal negatieve recensies van het boek op een gegeven moment offline te halen. De totale disconnect met de werkelijkheid kan niet groter zijn, maar wat wil je als er nooit consequenties zijn voor je handelen, als je overal maar mee wegkomt en nog een podium krijgt ook.
“U kent mij”, waren Merkels bekende woorden tijdens haar herverkiezingscampagne in 2013. Maar dat is nou juist niet zo. Pas op het moment dat ze een beslissing neemt, geeft ze blijk van haar standpunten, die voor de buitenwereld vaak uit het niets lijken te komen maar met een onverstoorbaarheid worden nagevolgd en nooit worden herzien. Mai merkt nog terecht op dat er met de opkomst en groei van Alternative fur Deutschland (AfD) eindelijk een re-politisering plaatsvindt. Er valt weer iets te kiezen. De democratie ontdooit weer.

Maar dan de mainstreammedia! Neem Twan Huys. Alle onophoudelijke onbenulligheid en onwetendheid over het onderwerp komt in hem samen. Als een kind zo blij mocht hij voor het programma Buitenhof Merkel “exclusief interviewen” in het chique Adlon hotel in Berlijn, waar hij niet zozeer vragen stelde als wel complimenten uitdeelde, over eigenschappen die ze helemaal niet heeft of zaken die helemaal niet gebeurd zijn, of heel anders liggen.

Journalisten als Huys lijden niet zozeer aan geheugenverlies, als wel aan magisch denken. Dat denken is een manier of gave (die normaal gesproken alleen kinderen hebben tussen hun 3e en 6e jaar) om met ideeën, woorden, bedenksels en fantasie de loop van de gebeurtenissen in de materiële wereld te kunnen beïnvloeden, of achteraf te kunnen begrijpen. Werkelijkheid en waarneming zijn daarbij niet van belang. Bij Huys zie je wel vaker in zijn blik de film waarin hij zit langzaam voorbijtrekken. Zo opperde hij in het interview dat “het tijdperk Merkel nu definitief voorbij is. Rechts-radicale partijen winnen in Europa, in Hongarije, Oostenrijk, Duitsland, Roemenië en in Nederland en vluchtelingen zijn opnieuw de zondebok. Heeft ‘Wir schaffen das’ plaatsgemaakt voor ‘Wir wollen das nicht mehr’?”

Dat Merkel “rechts” op afstand hield is een grove miskenning van de feiten. Ze is nou juist de oorzaak van de opkomst van rechts, zoals elke globalistische, technocratische uitvoerder van Brusselse dictaten dat is. Dat vluchtelingen de zondebok zouden zijn is eveneens onjuist. De gewone man in Duitsland is dat wel. Die krijgt de schuld en moet betalen voor alles wat uit Merkels hoge hoed kwam. Het klimaatbeleid, het sluiten van kerncentrales, het openen van de grenzen, de hoge inflatie en economische stagnatie. Honderdduizenden arbeiders zijn hun baan in de industrie kwijt door haar. Vluchtelingen daarentegen komen niets tekort. ‘Wir wollen das nicht mehr’ is misschien het enige wat Huys nog lijkt te snappen en dat geldt wat mij betreft ook voor de opstelling van de media, die net zo goed schuld hebben aan de erfenis van Merkel. We willen dat niet meer inderdaad, en vooral dat magische denken wat voor wegkijken in de plaats is gekomen. Want de nieuwe Zeitgeist tover je er niet meer mee weg.