Het gevecht

De Amerikaanse presidentskandidaat Donald Trump was afgelopen weekend voor het oog van de camera’s doelwit van een aanslag en overleefde dat op een haar na. De agenten van de geheime dienst stonden even later om hem heen toen hij zich, met gebalde vuist en strepen bloed op zijn wang los worstelde uit hun grip en dat ene woord (ook zichtbaar) uitsprak: “Fight!”. Ik keek naar een film, ik wist het zeker.

Het duurde nog een dag of twee voordat ik me realiseerde dat dit moment en dit gebaar het einde betekende van de Amerikaanse Democraten, althans van hun kansen op een herverkiezing in november. En dit keer weten ze het zelf ook. De vijanden van Trump hebben na vorige week alleen nog maar verliezende opties. Er is geen enkele sluwheid en propaganda meer opgewassen tegen het plotselinge en hevige collectieve besef bij de Amerikanen dat Trump een legende is geworden. Waarom? Omdat in die ene kogel alle schuld en kwaadaardigheid zat van bijna tien jaar demonisering, corruptie en polarisatie. De polarisatie en “verharding” die niet “van twee kanten” komt, zoals ik ook nu weer in allerlei Nederlandse media lees, maar van links. Dat wisten we al, maar nu zagen we het ook.

Nog los van de briljante, presidentiële wijze waarop Trump deze aanslag weet om te zetten in een oproep tot verbinding, waarmee hij het gras voor de voeten van zijn tegenstanders wegmaait, zitten de Democraten klem in een zogenaamde catch 22. Doorgaan op de ingeslagen weg, waarbij Trump dag in dag uit wordt uitgemaakt voor fascist, racist en een gevaar voor de democratie, benadrukt alleen nog maar meer de gevolgen van die retoriek. Namelijk dat mensen op ideeën worden gebracht, in dit geval een 20-jarige jongen die het in een donkere periode van zijn leven als zijn taak zag “letterlijk Hitler” uit te schakelen. De roekeloosheid van de mainstreammedia is evident een oorzaak van het geweld dat zich steeds concreter richt op conservatief rechts en alles wat volgens het links-progressieve smaldeel niet door de beugel kan. Nee, het is meer dan roekeloosheid. Het gebeurt al jaren opzettelijk en met de bedoeling politieke tegenstanders fysiek uit te schakelen. En dat bedoelt Trump met “fight”. Vecht terug, geweldloos, maar geef niet op. Hij brengt het volkomen terecht bijna als een morele plicht.

Hoe volstrekt machteloos de Democraten hier tegenover staan zien we in de reacties. Talkshows waarin de Trumphaat doorgaans rijkelijk vloeit worden tijdelijk van de buis gehaald, politieke pundits matigen merkbaar hun toon of doen er juist een schepje bovenop. Kortom, er is paniek in de tent. Er wordt zelfs gespeculeerd over inside jobs of complotten. Alsof Trump zichzelf zou laten beschieten van zo’n afstand, en alsof de CIA (de deepstate) deze ongetrainde, 20-jarige depressieveling zou uitkiezen om de klus te klaren. Wie dat gelooft is gek, of wanhopig. Over de oorzaak bestaat wat mij betreft geen twijfel. Het was de blinde haat voor Trump die uiteindelijk uit de loop van een geweer vuurde en via het oor van Trump het hart van de leugen raakte.

De leugen is daarmee nu een open ­zenuw. Daags na de aanslag gaf Joe Biden in een interview met NBC aan geen spijt te hebben van de manier waarop hij in het verleden over Donald Trump gepraat heeft in het openbaar. Waarmee hij in feite toegeeft dat er een verband is. Dat hij van zijn rivaal letterlijk een schietschijf heeft gemaakt, onder andere met de fine people-hoax, waarmee werd gesuggereerd dat Trump nazi’s “fijne mensen” vindt, de Russia-hoax, waarmee werd gesuggereerd dat Trump een landverrader is, en andere hardnekkige leugens die ook in Nederland nog geloofd worden, valt niet meer te ontkennen. Maar als ze daarmee stoppen, hebben ze geen macht meer over hun gehersenspoelde electoraat, en als ze doorgaan wordt de associatie met geweld tegen een voormalig en waarschijnlijk toekomstig president te sterk.

Wat we gaan zien is dat Donald Trump in het vacuüm van moreel leiderschap gaat stappen en de twee kampen gaat verenigen. Dat is geen gemakkelijke opgave, maar de ‘fight’ is er wel een stuk gemakkelijker op geworden. Een schrale troost in een tijdperk dat nog lange tijd grimmig, vijandig en donker zal blijven.

Sietske Bergsma schreef deze column voor De Andere Krant. Wil je haar steunen en de krant wekelijks ontvangen? Neem dan een abonnement via deze link: www.dakl.nl/tfoabonneer