Haal de bezem maar door de grot: de Homo Tatius is niet ver weg meer

Je hebt in het leven maar zoveel zekerheden: belasting betalen, de dood, en daar is bijgekomen: krantenartikelen en tv-items over ‘de manosfeer’. Ook deze ochtend viel mijn oog op een stuk in de Telegraaf waarin een evolutiepsycholoog wordt geïnterviewd over “de invloed van Andrew Tate”. Een evolutiepsycholoog, toe maar. De Homo Tatius is niet meer ver weg. Deze mensensoort loop dan weliswaar rechtop, maar keert hij weer terug naar de jungle? Om vrouwen zijn grot in de slepen? Dat is de grote vraag.

Evolutiepsycholoog legt uit waarom jongens weglopen met figuren als Andrew Tate: ’Ze willen anders zijn dan hun progressieve vaders’ https://t.co/H93vOcHE4D

— De Telegraaf (@telegraaf) June 3, 2026

Officiële instanties als de GGD, onderwijsinstellingen en pedagogen kwamen de afgelopen tijd al vaak aan het woord, maar nu moet er blijkbaar ook vanuit de evolutie worden geduid. Het kan niet lang meer duren of katholieke priesters en demonenuitdrijvers moeten er aan te pas komen. In de jaren ’50 was er het gevaar van The Beatles en The Rolling Stones die de jeugd radicaliseerden, maar deze reacties, waarin we zogenaamd het fenomeen van jeugdige rebellie, overcorrectie op verstikkende normen en culturele tijdsgeest helemaal vergeten zijn, werken uitsluitend op de lachspieren.

Ik zou eigenlijk wel eens psychologen willen horen over het fenomeen van (overwegend) vrouwelijke journalisten die hun feminisme tot religie hebben verklaard. Die vanuit de gevestigde vrouwelijke dominantie op vele terreinen elke vorm van kritiek op hun prinsessengedrag als “vrouwonvriendelijk” opvatten. Iedereen met meer dan vijf hersencellen kan bedenken dat het helemaal niet in het belang van jonge mannen is om vrouwen van zich te vervreemden, om ze agressief te bejegenen en uit te buiten. Het gaat over iets anders! Mannen in de manosfeer zijn veel meer onderling met elkaar bezig dan met ons vrouwen.

De pscycholoog in dit stuk zegt hierover overigens hele zinnige dingen. Dat mannen hiërarchie nodig hebben, status, erkenning, humor, competitie. “Sociale status bracht eeuwenlang respect, relaties en invloed. Door de eeuwen heen moest die positie verdiend worden door moed, succes, leiderschap of andere vaardigheden.” Als dat wegvalt, faalt hij tegenover de vrouwen. Zo kun je het ook zien.

Maar toch voelt het alsof de lezer dit interview moet beschouwen als een geschiedenisles, een antropologische analyse die in het rariteitenkabinet moet blijven, ingeblikt door de ijzeren wet van de ‘gelijkheid van man en vrouw’. Je voelt de veroordelende blik, je ziet de rollende ogen. Het mag geen werkelijke observatie zijn. Die eeuwenlange waarheid mag elk linksvrouwtje in de media van tafel vegen.

De interviewster voert dan ook meerdere correcties uit op die malle behoeftes van mannen, om duidelijk te maken dat het in de kern allemaal fout en slecht is. Het begint al met de eerste zin: “Eensluidend veroordelen we de manosfeer: kan niet, mag niet. De vrouw als voetveeg druist terecht regelrecht in tegen de moderne moraal.” Ik denk niet dat dit eensluidend is. Dat maakt zij er van. Ze is zelf ingeblikt in de verstikkende moraal die ze de jonge “Tate volgers” verwijt. Ze zit zelf al in de donkere grot waar geen man meer bij haar durft te komen. Plato had hier ook een mooie allegorie voor, maar die kennen jullie vast al. Ik ga in ieder geval vandaag gewoon kijken wat er buiten te doen is.