De ‘meelzak Nederlander’ wordt nog veel te veel vermaakt door hoertje Media

Ook vandaag zal het overal in de media, ook de alternatieve, gaan over de woorden “omvolking” en “remigratie” en of we dat nou moeten willen zeggen, of dat wel kan, of FVD ‘zichzelf’ hiermee niet buitenspel zet, etc. etc. Zelfs als je “alle begrip hebt voor de zorgen in het land”. De discussie wordt – zoals altijd – teruggebracht tot simpele verlangens om te deugen, om de ideale wereld te beschrijven, waarin woorden dienen als geruststelling, niet om de werkelijkheid te beschrijven.

Zonder intellectueel debat (op universiteiten, of via literatuur en kunst) is er geen verlossing uit deze primitieve politiek correcte houding. We zijn alles via politiek en media gaan uitvechten, over wie we zijn, waar dit land naar toe moet, en we stevenen af op het worden van één Grote Oneliner.

Toen ik gisteravond nog wat van die ‘lage resolutie’ opinies langs zag komen, bij Nieuws van de Dag bijvoorbeeld, viel me op hoe alles wederom een “vermakelijk spektakel” is geworden. Zoals Jean Raspail in zijn roman ‘De Ontscheping’ (1973) het omschreef, in verband met een aangekondigde komst van een miljoen vreemdelingen. Voluit:

“Het schouwtoneel dat de wereld is en dat dagelijks door de hoer Media via het nieuws aan huis geleverd wordt, is al sinds lang verworden tot alleen nog een vermakelijk spektakel voor de publieke opinie.” (…)

“De publieke opinie wil alleen wat leven in de tamme brouwerij. Of denkt men nu werkelijk dat de gemiddelde westerse mens, die bij het verlaten van zijn fabriek of kantoor geconfronteerd wordt met het grote wereldgebeuren, dit als iets anders beschouwt dan als een leuk intermezzootje in zijn troosteloze bestaan?”

Raspail beschrijft hoe een brutaal ontwaken er daadwerkelijk uitziet. Als de “professionele soap” die zich op het tv-scherm afspeelt ineens de woonkamer inkomt. Als de  vreemdelingen uit India die per boot onderweg zijn naar Frankrijk, ineens door het scherm naar binnen stromen. De rust verstoren, het eten opeten, over de stad heen zwermen. “Als de gebeurtenissen niet als een televisieserie worden ingeblikt, uitgezonden voor zijn ontspanning en plezier”.

Het zal de Nederland als meelzak misschien doen opschrikken, want er lijkt geen limiet te zitten aan wat hij allemaal pikt. Zoals iemand in een gedicht schreef (en naar ons toestuurde voor de podcast Bergsma & Bennink, waarvoor dank!):

Voor de podcast volgende week lezen we De Ontscheping en zullen we het werk verder bespreken.

Wil je mijn werk steunen, doe dat via deze makkelijke link of de button hieronder, dank!