#3 Opstaan met de dappere vrouwen van de Vrouwenmars: een kwestie van de laster negeren

Eerst nog even een kleine introductie op deze mooie zonnige vrijdagochtend. ‘Opstaan met Sietske’ is een nieuwe rubriek van The Fire Online, en dit is de derde dag dat jullie ‘met mij opstaan’. Ik deel in deze korte of iets langere stukjes (die ik van maandag t/m vrijdag publiceer) wat ik van de vorige dag heb geleerd, waar mijn aandacht vandaag naartoe gaat of misschien juist wat ik wil loslaten aan herrie, ruis en ballast. Door er iets voor in de plaats te stellen.

Vandaag staan jullie op met mij, maar ik hoop dat er morgen ook veel mensen opstaan met de honderden vrouwen die afgelopen zaterdag voor het eerst deelnamen aan de Vrouwenmars in Loosdrecht, een actie tegen de komst van een AZC. Morgen, op 2 mei dus, vindt een vervolgactie in Utrecht plaats (startplek: Van der Valk Hotel, tijdstip 11:30 uur). Het is een vrouwen-only actie (mannen worden gevraagd niet mee te lopen of thuis te blijven).

Dat laatste lijkt niet erg ‘verbindend’ (voor wie daar nog teveel aan hangt als principe), maar het is simpelweg tactisch nodig. Vrouwen bij elkaar zijn een andere ‘hive-mind’ dan mannen bij elkaar, en de politie heeft een héle andere PR-strategie nodig willen ze geweld toepassen op een menigte vrouwen. In coronatijd verzamelden Vrouwen voor Vrijheid zich, en was ik zelf oprichtster van de campagne ‘Moederhart’. Ik weet nog goed hoe razend, vals en vertwijfeld de mainstream media waren. Hoe het ‘feminisme’ ook toen in Nederland ineens weer opleefde, maar dan om vrouwen met zorgen over hun kinderen in de rechtse hoek te kunnen drukken. Ik heb in die tijd de meest bizarre beschuldigingen over me heen gekregen. Ik zou het ’te goed hebben’ (wellness-rechts), ik zou extreem-rechts in het zadel helpen, ik zou onderdeel zijn van een groot complot-netwerk en de trad-wife romantiseren. Kortom, er was eigenlijk niets wat overheid-kritische vrouwen (want daar hebben we het over) goed konden doen. De felle, hatelijke reacties destijds, waar schrijfster Roxanne van Iperen bijvoorbeeld in voorop liep, waren veelzeggend. Zoals ook nu met de vrouwenmars in Loosdrecht. Het is één groot playbook. En nu opnieuw hetzelfde liedje. Niets om je door te laten ontmoedigen overigens.

Vrouwen die door het links-liberale paradigma heen breken en zich niet aan de voorgeschreven werkelijkheid houden, die worden beschuldigd van het liberalisme om zeep helpen. Zie van Iperen, zie de vele opinie artikelen deze week in de grote kranten van zogenaamde feministen. Ze verliezen hun eigenaarschap over het feminisme-als-stok-om-mee-te-slaan. De stok waar mannen mee in hun hok worden gedreven, maar ook andere vrouwen. Het feminisme is al decennia een politiek wapen, met bevrijding en gelijkheid heeft het niets te maken. In dit gecorrumpeerde idealisme vinden getormenteerde, rancuneuze en op macht beluste vrouwen een dekmantel, een excuus om vrije, onafhankelijke en in de realiteit gewortelde vrouwen te intimideren en uit te schakelen. En als daarvoor vrouwenrechten, inmiddels een compleet politiek verzinsel, moeten sneuvelen (ten voordele van LGBTQ bijvoorbeeld) dan vertrekken ze geen spier. Maar dat niet alleen. Ook politieke thema’s als asiel, woke en klimaat worden via ‘het feminisme’ gezuiverd van dissidenten, van een inhoudelijk weerwoord en van vrouwen-activisme dat niet knielt voor de macht. De krabben moeten in de ton blijven!

Wie dit nog niet ziet, mist ook een hoop fun. Want het gaat niet goed met de boze vrouwtjes. Soms breekt er wat licht door de matriarchale matrix, en blijkt dat het einde van links-progressieve dominantie in zicht is. in Vrij Nederland stond een artikel over ‘rechtse vrouwen’. “Op rechts shinen vrouwen wel” staat er in de kop.

En dan: “De misvatting dat vrouwen zich laten gebruiken door extreemrechts vertroebelt het zicht op het werkelijke probleem: links biedt ambitieuze vrouwen en minderheden onvoldoende kansen om te shinen.” Een nogal magere klacht, want blijkbaar is er te weinig plek in de spotlight voor linkse vrouwen. Misschien moeten ze minder geobsedeerd zijn met het kwaad op rechts, en even aan hun eigen ‘wellness’ denken. Aan hoe een betere wereld niet begint via de ander willen beheersen.

Voor nu ga ik even genieten van het zomerweer, en straks van het weekeind. Daarna wacht weer een drukke werkweek, met op dinsdag weer een uitzending van Bergsma & Bennink. Ik hoop daar de vrouwen een hoop complimenten te mogen geven!