#10 De kracht van routine en goede gewoontes verdrijft de lethargie

Om zeven uur gaat mijn wekker. Iets na achten, rond de tijd dat mijn zoon vertrekken naar school, besluit ik (definitief) waar ik het in deze rubriek over zal hebben. Niet de avond ervoor, niet met behulp van oude aantekeningen voor columns die ik nooit schreef. Laat staan met hulp van AI. Ik geef mezelf een uurtje, en dan moet het af zijn. Dat is mijn routine nu. Zodat ik door kan met de dag, zodat ik een goede gewoonte ontwikkel.

Ik noem dat mijn eigen superactualiteit, de druk opvoeren om wat voorin je hoofd zit niet te overdenken maar de vrijheid te geven. Niet zelden komt je diepere gevoel, je onderbewustzijn er dan als vanzelf, als een nieuwsgierige voorbijganger bij staan. Om de losse noten en klanken te dirigeren naar wat in ieder geval eigen voelt. Zolang dat zo is, ben ik tevreden.

Ik produceer geen woede of hoop op afspraak, geen kennis met overmoed of wishful thinking. Schrijven moet mij bevrijden van wat ik niet weet en van wat ik niet kan. Ik ga de dingen niet mooier maken, niet vervalsen met sentimenten die ik niet voel.

Taal is in zoveel opzichten, ik noemde zojuist even AI, al gekaapt door de macht. Door het idee dat we anderen moeten beïnvloeden en onder controle krijgen. Veel mensen in de media zijn het gewoon gaan vinden om dat over te nemen. Om dingen te zeggen en beweren die niet voorin in hun hoofd zitten, en waar al helemaal geen gewetensvolle voorbijgangers bij betrokken waren. Ze lezen voor, ze herhalen wat anderen zeggen, ze werken volgens een script en hebben taal als wapen leren zien.

Eén voorbeeld dan.

In de Groene Amsterdammer ging het dit weekend over “femonationalisme”. Ik deelde het gisteren op X, voor wie het wil zien. Hoe ‘vrouwelijk leiderschap op rechts een manier is om extreem-rechts te normaliseren’. De waarheid, het onderbewuste van die boodschap, komt onbedoeld aan het licht. Wat ze zeggen is alleen waar door wat ze weglaten: zichzelf. Ze zien niet de hypocrisie, de blinde vlekken, er is geen nieuwsgierigheid over hun onderwerp, het zijn script schrijvers.

Ik had het net even over vrijheid, en jezelf bevrijden. Daar gaan we het trouwens vandaag over hebben in de podcast Bergsma & Bennink. (zie je zo kwam ik er waarschijnlijk op). De uitzending nemen we altijd begin van de middag op. Ook dat is superactualiteit, omdat we weliswaar een draaiboek hebben, maar nergens aan vast zitten. Elk onderwerp, van oorlog, virus, AZC protesten tot woke-waanzin is een onuitgemaakte zaak totdat we er samen over hebben nagedacht.

En nu is de tijd op. Ik moet er vandoor. Fijne dinsdag!

Lees je deze rubriek met plezier? Wil je mijn werk steunen? Dat kan met de button hieronder, of de code scannen. Dank!