Naarmate de herverkiezing van de Amerikaanse president Donald Trump in 2020 nadert zijn er eigenlijk nog maar twee verschillende versies van de werkelijkheid ‘in tact’ – zou je kunnen zeggen. Vergelijkbaar met wat er in 2016 is gebeurd, is er wederom sprake van een ‘twee films op één scherm’ situatie (naar het blog-artikel van Trump-kenner Scott Adams, hier te lezen).

Nooooooooo‘, twitterde ik op de ochtend van de Amerikaanse verkiezingsuitslag, 9 november 2016. Ik vond Donald Trump helemaal niks, een ‘liabilty‘ zoals ze dat noemen. Hij paste niet in mijn wereldbeeld van ‘staatsmannen’, ‘leiderschap’ en nou ja gewoon, wat ik kende. Ik had de fraude die Obama bleek te zijn – net als die van zijn opvolgster – nog niet vol in het vizier.