‘Post-comedy’ is het nieuwe liefdeskind van het naar mainstream overgeslagen postmodernisme in cultuur en media. Grappen zijn ‘subjectief’, en zolang er geen ‘consensus’ is over ‘wat grappig’ is, is ‘drama’ (emoties, pijnlijke ervaringen, storytelling) vanwege ‘marktwerking’ wenselijker en bovendien makkelijker over een groot publiek – dat niet gekwetst mag worden – uit te storten.