En daar is ie weer: in een verder voortkabbelend artikel over het optreden van de Canadees Jordan Peterson bij […]

Advertisements

Vandaag kondigde bondskanselier Angela Merkel na 18 jaar voorzitterschap van de CDU aan een “hoofdstuk af te sluiten”, zich niet te kandideren in december en geen volgende termijn als bondskanselier te ambiëren. Hoewel ze haar kroon nog draagt, is de geest uit de fles. De Duitse media reageren dan ook zichtbaar opgelucht, en maken weinig nuances in de berichtgeving: “ze gaat weg”, “een zucht van verlichting door Duitsland”, etc.

Als je water ziet branden, is het goed om eerst even je bril schoon te maken, of even wat anders te gaan doen en dan opnieuw te kijken, want een mens kan zich vergissen. Zo wandelde ik gisteren een tijdje om de dagvaarding heen die Shirin Musa mij doorstuurde — die waarin ze wordt opgeroepen om in december voor de politierechter te verschijnen in Rotterdam wegens smaad en laster: ‘de aanranding van de goede eer en naam’ van Soerin Narain, voormalig ambtenaar van de gemeente Den Haag en maatschappelijk werker in de Hindoestaanse gemeenschap. 

Je weet wel, ‘Het Ding’. (Ontleend aan de film ‘The Thing’ , 1982)

‘Het Ding’ is te herkennen aan zijn karakter – vijandig, intellectueel armoedig en altijd bereid (verbaal) geweld te gebruiken. ‘Het Ding’ ging vooraf aan het ontslag van Ian Buruma, Google-klokkenluider James Damore, DDR-historicus Hubertus Knabe in Duitsland, hoogleraar Tim Hunt in Engeland, de eenzame opsluiting van activist Tommy Robinson en de zwijgende media.

Het is Donald Trump gelukt om de Amerikaanse Democratische senator Elizabeth Warren een DNA-test te laten doen — die de waarheid over haar vermeende “Native-American” achtergrond, waar ze al decennia over opschept, zou bewijzen. Een miljoen dollar zou ze van hem krijgen, als het waar was.

Me: ‘What a time to be alive!’… ‘what a useless waste of time to fight these idiots’. Who doesn’t want a holiday from this bipolar circus that we call ‘modern democracy’? I guess not me. As a Dutch columnist living in Berlin, Germany, I amplify whatever feelings are crawling around from ‘our side’ about our current political climate: loathing and disappointment towards elitists politicians, mob ‘justice’ and intolerant, left wing ideologies (I just heard the highest court in Germany is now mostly ignoring the rule of law to favour minorities over the majority). Also the the frustration about one-sidedness and propaganda in de mainstream media and the lack of confidence things will change under this political roof any time soon.

Ook als Alexander Pechtold was komen te overlijden, stond dat eigenlijk al langer in de planning – of was het al langer bekend geweest bij Vrij Nederland-journalisten, en had dat niets te maken met zijn bestaan als mens, maar alles met ‘het juiste moment’, “iets met over de houdbaarheidsdatum heen zijn”, zoals hij zelf zei bij zijn vertrek afgelopen zaterdag. Het voelt al als een maand geleden.

De illegale immigratie moet stoppen en de rechtsorde aan de grens moet hersteld worden, vinden in ieder geval de ruim 165.000 mensen die dit jaar de ‘Gemeinsame Erklärung 2018‘ ondertekenden. Een openbare hoorzitting met de indieners van de petitie, publicist en politica Vera Lengsfeld, en schrijver Henryk Broder vond gisteren in de Bondsdag plaats in het bijzijn van parlementsleden van alle fracties. 

Het is onmogelijk om niet over de hoorzitting van Brett Kavanaugh en Christine Blasey Ford te schrijven, over wat ik gisteren op mijn laptop in bed bekeek. Niets minder dan een climax in een wekenlange demonische dans van kwade krachten die zich in steeds gekkere gedaantes en met steeds minder scrupules – een weg naar het hart van de Amerikaanse politiek en rechtspraak (de Senaat, de Supreme Court) probeerden te boren en de alleenmacht te heroveren. Maar die krachten werden gestopt, voor even. De Kavanaugh-kakofonie in de media over ‘slachtoffers geloven’, de mening van ‘porn lawyers’, Trump en iedereen zijn moeder’ botste ineens op een muur en vanaf die muur werd zowaar teruggeschoten, met geluiden uit de verte, komend vanachter politieke poses en formaliteiten en trucjes en spelletjes en rollen. De verklaring van Kavanaugh en zij die hem steunen waren niets minder dan levenskrachten, meer dan een ’emotionele’ verklaring van één man. Het was een strijd tegen onrecht zelf, tegen willekeur en desintegratie van een rechtssysteem, dat een eerlijk proces zou moeten waarborgen en mensen niet overlevert aan de waan van de dag. Gisteren bulderde het: “Boy, jullie (de Democraten, red.) willen de macht. God ik hoop dat jullie het nooit krijgen. Ik hoop dat het Amerikaanse volk jullie bedrog doorziet.”