De burgemeester van Amsterdam heeft helemaal geen ‘recht op privacy’, moéder Femke Halsema wel

De vijftienjarige zoon van de Amsterdamse burgemeester Femke Halsema werd 15 juli jl. in Amsterdam aangehouden na een achtervolging omdat hij een inbraak op een woonboot zou hebben gepleegd. Ook werden er twee messen en een alarmpistool aangetroffen. Dat meldt De Telegraaf vandaag groot op de voorpagina van de krant. Politiemensen zouden gefrustreerd zijn omdat de zaak ‘onder de pet’ werd gehouden omdat er ‘van hogerhand opdracht werd gegeven te zwijgen’. Vanaf haar vakantieadres in Afrika reageerde Halsema na publicatie opvallend inhoudelijk op de zaak – net als even later haar advocaat Peter Plasman – die het strafbare feit afdeed als een puberstreek.

Op Twitter barstte rond koffietijd de hel los op voorspelbaar emotionele wijze, met tweets van politici en journalisten die min of meer dezelfde reactie gaven: ‘laat deze privé-kwestie van het gezin Halsema vooral een privé kwestie’. Hoe ‘durven’ media en critici die ‘duidelijk een hekel aan Halsema hebben’ zo, ‘over de ruggen van kinderen’ te ‘scoren’! ‘Beter voor de democratie om privé-zaken te scheiden’ (Kajsa Ollongren).

Ook HP-de Tijd schreef een tranentrekkend stuk: ‘is dit nieuws of hebben zelfs de burgemeester van Amsterdam en haar minderjarige zoon recht op privacy?’ ‘Een moeder heeft de plicht haar kind te beschermen’, was de strekking. Alsof er iemand is die dit betwist.

Het downplayen van Halsema’s rol als burgemeester en het tegelijkertijd bewieroken van haar rol als moeder in deze kwestie, daarvan gaan mijn vingers jeuken, zeker na deze valse tegenstelling die HP-de Tijd opwerpt. Want de burgemeester van Amsterdam heeft helemaal geen ‘recht op privacy’, alleen de persoon en moeder Femke Halsema heeft dat. Waarom doet dat verschil er hier toe? 

Dat doet er toe omdat Halsema in hoedanigheid van burgemeester van Amsterdam de politie op 16 juli opdracht had mogen geven de zaak van haar zoon gelijk naar een ander arrondissement buiten Amsterdam door te sturen (bijvoorbeeld naar Haarlem, wat pas veel later gebeurde). En toen ze dat niet deed opdracht kon geven de naam van haar kind buiten het interne systeem en zo hopelijk buiten de publiciteit te houden (het ‘onder de pet houden’, aldus de Telegraaf).

Ik zeg netjes ‘kon’ omdat we niet (meer) zeker weten of er daadwerkelijk een voorkeursbehandeling is gegeven waarbij agenten tot zwijgen werden gedwongen. Dat komt omdat de politie in het Algemeen Dagblad vandaag liet optekenen juist ‘niet te hebben afgeweken van normaal beleid’. Deze weerlegging van eerdere uitlatingen is ongeloofwaardig. Waarom niet in de Telegraaf zelf ‘rectificeren’ — daar waar de bron van het ‘ongenoegen’ van de politie bekend is? En hoe plaatsen we dan die vroegere ‘officiële reden’ dat ‘het onderzoek in alle rust moet worden gedaan’? Als namen uit systemen halen het ‘algemeen beleid’ is, is er geen officiële reden nodig. Al met al een onsamenhangend verhaal, dat nu volledig aan de wandel is gegaan.

Doen alsof haar ambtsketting geen rol speelt of zou mogen spelen want ‘HET ZIJN HAAR PRIVE-ZAKEN’ (ik doe nu Twitter na) is buitengewoon naïef en onverantwoord.Het schept een klimaat waarin elk hooggeplaatst persoon in elke situatie de meest voordelige rol voor hem- of haarzelf kan kiezen. Terwijl het antwoord wat ik – als vrouw en moeder – zou krijgen op het bureau als ik mijn puberzoon kom halen en vraag om een uitzondering zou luiden: “u bent de burgermeester van Amsterdam niet!” Snapt u? 

Femke Halsema is niet burgemeester waar het gepast is, als baas van de politie bijvoorbeeld, maar waar het haar uitkomt. Ze had haar formele bevoegdheid moeten inzetten om de schijn van partijdigheid en het risico van een hijgende pers te voorkomen. En (zo) de politie Amsterdam van een hete aardappel kunnen bevrijden zodat niemand zich bezwaard had gevoeld.

Wat haar uitkwam en wat naar alle waarschijnlijkheid de waarheid is, is dat de doorverwijzing naar Haarlem, waar de zaak sneller op straat zou liggen, einde privileges betekende — als burgemeester van Amsterdam. Dit is de meest voor de hand liggende verklaring.

Wanneer komt nou ‘de moeder’ Halsema in beeld? Veel te laat. Want een moeder had ook tegen haar vijftienjarige kunnen zeggen: “Luister Karel, jij hebt iets stoms gedaan,  maar ik ben ook de burgemeester en die agenten van vannacht, daarover ben ik de baas. Ik ga nu naar buiten brengen wat je hebt gedaan en dat het een domme actie was, want als ik dat niet doe, wordt het misschien groter en sta je straks breeduit in de krant.”

Dát zou ‘de moeder’ Femke Halsema zijn geweest. Een moeder van haar kind én van haar stad. Ze had helemaal niet in tweestrijd over haar rol hoeven verkeren als ze niet juist haar verantwoordelijkheid als burgemeester had aangewend om haar privé te beschermen. Op een manier die niet het Amsterdamse politiekorps in grote verlegenheid en diskrediet had gebracht net als de media die gewoon haar werk deden. Halsema is vooral goed in rekenen op sympathie zonder basis. Dat blijkt maar weer.

5 Comments

  1. Het overhevelen van een (straf)zaak naar een ander parket om de schijn van klassejustitie binnen je eigen arrondissement te vermijden is in dit geval nogal dubieus. Dat doe je voornamelijk om de zaak uit de publiciteit te houden, ervan uitgaande dat de kwestie weliswaar publiciteitswaardig is, maar liever toch onopgemerkt dient te blijven. In feite lijk je hiermee toe te geven dat het zeer wel mogelijk is dat het publiek – lees de pers – van het geval op de hoogte zou kunnen komen. In feite geef je hiermee toe dat, of je het nou leuk vindt of niet, er nieuws in het item zit.
    Het is onwaarschijnlijk dat er in ons land en dus ook in Haarlem ook maar één rechtbankverslaggever rondloopt die na het doorvlooien van de ellenlange rol op het idee zou komen dat het hier weleens een verdachte betrof wiens moeder burgemeester van Amsterdam is. Je mag aannemen dat de knul de naam van zijn vader draagt. Bovendien boeit wat ravage aanrichten door pubers op een woonboot in de hoofdstad een verslaggever uit Haarlem niet.
    Mogelijk zou de zaak ook achter gesloten deuren worden behandeld. Dan was er helemaal geen haan die er naar zou kraaien. Maar nu ligt de zaak toch op straat. Stom gespeeld door Halsema en haar team en ook buiten de waard gerekend. Eén vraag: zou iedere Amsterdammer die bij de gemeente werkt en een verdacht familielid heeft die met hem of haar in verband kan worden gebracht het recht hebben om een strafzaak buiten het eigen arrondissement te laten voeren? Je zou het Paleis van Justitie als dat zo is in Amsterdam meteen kunnen sluiten.

  2. De jeugd van nu is een beetje de weg kwijt. Goed voorbeeld is die atleet uit Stadskanaal die zijn drugshandeltje runde op een festival in Hongarije. Hoe denkt zo iemand dat dit soort gedrag normaal is of een goed idee?
    De zoon van mevrouw Halsema groeit op in Amsterdam. Omringd door dames van lichte zeden, gebruikers en pushers van drugs. Werd gepest op een overwegend moslim school waar zijn moeder, Halsema, hem had geplaatst om haar eigen gelijk te halen. Die knul weet gewoon niet beter en moet weg uit de ouderlijke sfeer. Het bewijs is er gewoon, moeder Halsema heeft jammerlijk gefaald, ook privé.Haar zoon is slachtoffer van zijn moeder’s linkse waandenkbeelden.

  3. De zaken van minderjarigen is altijd achter gesloten deuren, dat is de wet.
    Voor alle minderjarigen, dus ook voor zonen en dochters van bekende Nederlanders.

    Dat de media daar geen aandacht besteed is tekenend voor de domme geilheid van journalisten.

Leave a Reply to Riche Rich Cancel reply